فشرده و نتيجه مباحث
ديديم كه عرب در جاهليت و اسلام به كسى كه سلاح و جامه و مركبش از سوى رقيب به يغما مىرفت ، « مسلوب » مىگفت و به كسى كه تمام اموالش غارت مىشد « محروب » ، و واژههاى : « نَهيبه و نُهبى » نزد آنان مساوى « غنيمت و مغنم » در عصر ما بود .
و ديديم كه واژهى « غُنم » به معناى دستيابى بدون مشقت به اشياء است و « اغتنام » يعنى : در انتظار غنيمت و سود بودن ، و « مغنم » يعنى ، مال غنيمتى كه جمع آن « مغانم » است ، و در حديث كه آمده : « لُه غُنمه » يعنى : سود و اضافه قيمتش از آنِ اوست ، و در وصف ماه رمضان كه فرمود : « هُوَ غَنَم المؤمن » يعنى : آن ماه غنيمت مؤمن و به سود اوست ، و در دعاى هنگام پرداخت زكات جمله : « اللّهُمَ اجعَلَهُ مُغنِما » يعنى : خدايا آن را غنيمت و دستاورد قرار بده ، و جمله : « غَنِيمَةِ مَجَالِسِ الذِّكْرِ الْجَنَّةُ » يعنى : غنيمت و سود مجالس ذكر ، بهشت است .
و گفتهاند : « غُنم » در اصل به معناى دستيابى به « غَنَم » است ، سپس درباره هر چه به دست آيد به كار رفته است ، از راه ستيز باشد يا غير آن ، و به نظر ما شمول « غُنم » بر هرچه كه به دست آيد ، از راه ستيز و غير آن ، اين شمول به عصر