اسلامى برمىگردد نه پيش از آن ، چون مسلمانان اولينبارى كه زير لواى رسول خدا 0 ص ) در بدر وارد جنگ شدند و پيروز گرديدند ، دربارهى « غنايمِ » آن به نزاع برخاستند و خداوند ماليكت اموالى را كه از راه ستيز و نبرد به دست آورده بودند از آنان سلب كرد و به خدا و رسولش اختصاص داد و « انفال » ش ناميد ، و پس از نزول اين حكم در سوره انفال ، همه مجاهدان در تمام غزوهها هر چه را مىيافتند نزد فرمانده مىآوردند تا در اختيار او و با نظر او تقسيم گردد و هيچ كس حق نداشت چيزى را در نهان و آشكار بربايد ، كه رسول خدا ( ص ) غارت و ربودن را حرام كرد و فرمود : « هر كس غنيمتى را بربايد از ما نيست . » « 1 »
و در صحيح بخارى و مسند احمد از عباده ، گويد : « با رسول خدا بيعت كرديم كه غارت نكنيم » . « 2 »
و باز در صحيح بخارى از رسول دا ( ص ) فرمود : انسان شريف و مؤمن هرگز چيزى را غارت نمىكند » . « 3 »
و در سنن ابوداود از مردى انصارى گويد : « با رسول خدا ( ص ) به سفر رفتيم و مردم به شدت نيازمند [ غذا ] شدند و به گوسفندانى رسيدند و آنها را غارت كردند . ديگهاى ما در حال جوشيدن بود كه رسول خدا سررسيد و با كمانش ديگها را وارونه كرد و گوشتها را با خاك درآميخت و فرمود : « غارتى از مردار حلالتر نيست . » « 4 »
هامش
( 1 ) . سنن ابنماجه ، كتاب الفتن ، حديث 1299 ، و مسند احمد ، ج 4 ص 194 و 439 و 443 و 446 ، و ج 3 ص 140 و 197 و 312 و 323 و 380 و 395 ، و ج 5 ص 62 .
( 2 ) . صحيح بخارى ، كتاب المظالم ، ج 2 ص 49 ، و مسند احمد ، ج 5 ص 321 .
( 3 ) . همان ، كتاب الأشريه ، ج 3 ص 214 .
( 4 ) . سنن ابوداود ، كتاب الجهاد ، ج 3 ص 66 . .