« خليفه رسول اللّه » ناميده شد ، و عمر خليفه خليفه رسول اللّه و سپس « اميرالمومنين » ناميده شد . و اين نامگذارى تا پايان دوره خلفاى عثمانى تركيه براى بالاترين مقام حكومت باقى ماند . در عهد اموى و عباسى واژه « خليفة اللّه » بر آن افزوده شد و در سايه اين دو نام ، بالاترين مقام حكومت عصر عثمانى « خليفه » ناميده شد . يعنى : خليفه رسول خدا ( ص ) . و اين نامگذارى - پس از دوره عثمانى تا به امروز - در نزد مسلمانان انتشار يافت و به هركس كه پس از رسول خدا ( ص ) تا دوره عثمانىها به حكومت رسيد « خليفه » يعنى : خليفه رسول خدا ( ص ) گفته شد و خلفاى چهارگانه بعد از پيامبر ( ص ) « خلفاى راشدين » ناميده شدند و مصطلح « خليفه » به فرهنگ پيروان مكتب اهلالبيت منتقل گرديد و آنها نيز ، كسانى را كه پس از رسول خدا ( ص ) به حكومت رسيدند « خليفه » ناميدند . و غفلت از اين امر موجب تشويش اذهان مسلمانان شد و در مكتب خلفا چنين شهرت يافت كه : « پيامبر ( ص ) امت خود را بدون رهبر رها كرده و مرجع بعد از خود را تعيين نفرموده است » زيرا ، « مصطلح » ى را كه بعد از رسول خدا ( ص ) پديد آورده بودند ، در حديث پيامبر ( ص ) نيامده بود .
پيروان مكتب اهلالبيت نيز به روايات رسيده از رسول خدا ( ص ) در تعيين امام على ( ع ) به وصايت استناد كرده و مىگفتند : « پيامبر ( ص ) او را خليفه مسلمانان تعيين كرده است » - به همان معنايى كه مسلمانان براى خليفه بعد از پيامبر اختراع كرده بودند - و اختلاف ميان مسلمانان در اين موضوع بالا گرفت .
بحث از اقدام رسول خدا ( ص ) و آنچه در اين باره فرموده - بگونهاى كه حقيقت امر روشن گردد - به زودى خواهد آمد ، انشاء اللّه .
4 - اميرالمؤمنين :
واژه « اميرالمؤمنين » چنان كه گذشت و دانستيم ، در عصر خليفه دوم ، عمر ، به كار گرفته شد و مقصود از آن بالاترين مقام حكومت اسلامى بود و تا دوره