همراه وى از اصبهان آمده بودند گرد آورد و گفت : به ياد داريد كه مىگفتيم اين قوم بر اين كشور غلبه خواهند كرد و ستورانشان در ايوان اصطخر سرگين خواهند انداخت . هم اكنون چنان كه بينيد كار ايشان رو به اعتلاء است . پس در انديشهء خود باشيد و به دين ايشان درآئيد . آنان خواستهء وى را اجابت كردند و او شيرويه را با ده تن نزد ابو موسى فرستاد و ميثاقى بر پايه شرايطى كه توصيف كرديم ببستند و اسلام آوردند .
كسانى جز مدائنى از عوانه روايت كردند كه اسواران با ازد حليف شدند و سپس پرسيدند كه كدام يك از دو قبيلهء ازد و بنو تميم با پيامبر ( ص ) و خلفاء از حيث نسب نزديكتر و از جهت يارى رسانى پيشتر است . گفتند : بنو تميم . پس ايشان با بنو تميم حليف شدند و بزرگ بنو تميم در آن زمان احنف بن قيس بود .
جماعتى از اسواران در ايام ابن زبير در نبرد ربذه شركت جستند و گروهى را با تيرهائى كه داشتند بكشتند و تير احدى از ايشان خطا نمىكرد . اما سيابجه و زط و اندغار جزء سپاه پارسيان و از جملهء آن دسته از اهل سند بودند كه به اسارت درآمده و براى آنان مقررى تعيين شده بود و در زمرهء نخستين جنگجويانى بودند كه به قيد اسارت درآمدند . چون اين جماعات از كار اسواران آگاه شدند اسلام آوردند و پيش ابو موسى آمدند و او آنان را همانند اسواران در بصره منزل داد .
روح بن عبد المؤمن از يعقوب بن حضرمى و او از سلام روايت كرد كه حجاج جمعى از قوم زط و اقوام ديگر سند را همراه خاندان و اولاد و گاوميشهايشان بياورد و در نواحى سفلاى كسكر اقامت داد . روح گويد : اين جماعات بر بطيحه غالب شدند و در آنجا به زاد و ولد پرداختند . سپس گروههائى از بردگان فرارى و غلامان آزاد شدهء باهله و پيرامونيان محمد بن سليمان بن على و غيره به
فتوح البلدان ( فارسى ) — صفحة 523
مساهمون: أحمد بن يحيى بن جابر ( البلاذري )
ص٥٢٣