بزرگى را بر عهده داشت . او همان است كه هنگام عبور از تدمر دربارهء دوبت آن بلد گفت :
اى دو دختر تدمرى مرا خبر دهيد هنوز از بسيار به پاى ايستادن ملول نگشتهايد روزگاران از پى روزگاران و سالها از پى سالها بر كسان شما بگذشته است قصر انس به انس بن مالك انصارى خادم رسول الله ( ص ) منسوب است . گويد : كسى كه منارهء بنو اسيد را ساخت حسان بن سعد از همان طايفه بود . قصر احمر از آن عمرو بن عتبة بن ابى سفيان بود كه امروزه به اولاد عمر بن حفص بن قبيصة بن ابى صفره متعلق است .
قصر مسيرين از آن عبد الرحمن بن زياد بود و حجاج عائلهء كسانى را كه همراه عبد الرحمن بن محمد بن اشعث كندى خروج كرده بودند به آن قصر راند و در آنجا زندانى كرد . اين قصر داخل قصر ديگرى واقع است و پس از آن قصر عبيد الله بن زياد و در كنارش نيز كوشكى ديگر قرار دارد .
قحذمى گويد كه قصر نواهق « 1 » همان قصر زياد است و شطار « 2 » آن را بدين نام مسمى كردند . قصر نعمان از آن نعمان بن صهبان
هامش
( 1 ) . جمع ناهق به معنى عرعر خر .
( 2 ) . شطار در آن عصر كسانى را مىگفتهاند كه مىخوارى و هرزگى و رندى پيشه مىكردند و كم و بيش معادل اصطلاحات عاميانه « جاهل » و « باباشمل » و « لوطى » در زبان فارسى است ، چنان كه ابن اثير ذيل وقايع سال 201 مىنويسد : فساق بغداد و شطار دست به ايذاء مردم زده فسق و فجور آشكار ساختند . آنان راه بر مردم مىبستند و زنان و پسران را علانيه گرفته با خود مىبردند ( ابن اثير : الكامل فى التاريخ ) .