دادن اكراه داشتند و اسلام آوردند . به قولى قزوينيان همانند اساورهء بصره اسلام آوردند يعنى به اين شرط كه به هر كه خواهند بپيوندند . پس در كوفه منزل گزيده با طايفهء زهرة بن حويه حليف شدند و به حمراء « 1 » ديلم موسوم گرديدند . به قولى ديگر پس از مسلمان شدن در سرزمين خود بماندند و اراضى ايشان مشمول عشر شناخته شد . براء پانصد مرد را به فرماندهى طليحة بن خويلد اسدى بر آنان گمارد و زمينهائى را كه كسى بر آنها حقى نداشت اقطاع ايشان قرار داد . بكر گويد : مردى از اهالى قزوين اين شعر را از جد پدرش كه همراه براء بوده است بخواند :
ديلميان چون به جنگ پرداختند ، آنگه كه ابن عازب با سپاه خويش بيامد ، بدانستند كه گمان مشركان نادرست است زيرا كه چه بسيار در ظلمت شبهاى تيرهگون كوههاى سنگلاخ و بيابانها را درنورديده بوديم براء با ديلميان غزا كرد تا خراج ادا كردند و به غزاى گيلان و ببر و طيلسان رفت و زنجان را به عنوه بگشود . زمانى كه وليد بن عقبة بن ابى معيط بن ابى عمرو بن اميه از سوى عثمان بن عفان به ولايت كوفه رسيد به غزاى ديلم در بخشى كه سمت قزوين است رفت و در اذربيجان و گيلان و موقان و ببر و طيلسان نيز غزا كرد و سپس بازگشت . پس از وليد ، سعيد بن عاصى بن سعيد بن عاصى بن اميه به ولايت رسيد و به غزاى ديلم رفت و شهر قزوين را تمصير كرد .
هامش
( 1 ) . دربارهء لفظ حمراء به توضيح ذيل صفحه 399 رجوع شود .