وطن كردند . عرقه را معاويه شخصا در زمان ولايت يزيد فتح كرد . سپس روميان در پايان خلافت عمر بن خطاب يا اول خلافت عثمان بن عفان بر پارهيى از اين سواحل چيره شدند ، و معاويه قصد ايشان كرد و آنجا را بگشود و مرمت كرد و با سپاهيان مجهز ساخت و به آنان اقطاعاتى بداد . گويند : چون عثمان به خلافت رسيد و معاويه را والى شام كرد ، او سفيان بن مجيب ازدى را به اطرابلس فرستاد كه مجموعهيى است از سه شهر . وى در مرغزارى كه چند ميل از آنجا فاصله داشت قلعهيى ساخت كه به نام قلعهء سفيان ناميده شد ، و راه ورود مواد را به اهل آن ديار از سوى دريا و غير آن قطع كرد و ايشان را در حصار گرفت . چون محاصره شدت يافت جملگى در يكى از قلعههاى سهگانه جمع شدند و به پادشاه روم نامه نوشتند و از او خواستند كه براى ايشان مدد فرستد و يا كشتيهايى را سوى آنان گسيل دارد تا سوار شده نزد او گريزند . وى كشتيهاى بسيار روانه كرد و آنان شبانه سوار شده بگريختند . چون صبح شد ، سفيان ، كه هر شب در قلعهء خود مىخفت و مسلمانان نيز در آن گرد آمده روزها بر دشمن مىتاختند ، قلعهيى را كه آن مردمان در آن بودند ، خالى يافت . پس بدان در آمد و فتح نامه به معاويه فرستاد و جماعت بسيارى از يهوديان را در آنجا اسكان داد و آن ، همان جايى است كه امروزه محل بندرگاه است . سپس عبد الملك آن جاى را بساخت و مستحكم كرد .
گويند : معاويه همه ساله گروه كثيرى از سپاهيان را به اطرابلس مىفرستاد ، و شهر را با آنان مجهز مىكرد . عاملى ولايت شهر را بر عهده داشت و چون زمان بسته شدن دريا « 1 » فرا مىرسيد ، سپاهيان باز مىگشتند و آن عامل با جماعت اندكى از
هامش
( 1 ) . منظور غير قابل كشتى رانى شدن دريا در فصل زمستان است .