مناف چاه طوى را كه در قسمت علياى مكه است حفر كرد ، و چاهى را نيز براى خود به نام الجفر بكند . ميمون بن حضرمى حليف بنو عبد شمس بن عبد مناف نيز چاه خود را حفر كرد و اين آخرين چاهى بود كه در زمان جاهليت در مكه كنده شد و قبر منصور نزديك آن است . نام حضرمى ، عبد الله بن عماد بود . عبد شمس نيز دو چاه بكند و آنها را خم و رم ناميد و اين همان نامهايى است كه كلاب بن مره بر دو چاه خود نهاده بود . اما خم نزديك الردم ، و رم نزديك خانهء خديجه دختر خويلد است .
عبد شمس گويد :
خم را بكندم و رم را بكندم تا همى بينم كه مجد و عظمت بر ما تمام شده است سبيعة دختر عبد شمس در باب چاه طوى گويد :
اما طوى چون آب آن نوش كنيد عطيه ابرها است از حيث گوارايى و زلال بنو اسد بن عبد العزى بن قصى ، شفيه را كندند كه آن چاه بنو اسد بود . حويرث بن اسد گويد :
آب شفيه چون آب ابرهاست و نه آبى كه آلوده و كدر است بنو عبد الدار بن قصى چاه ام احراد را حفر كردند و اميمه دختر عميلة بن سباق بن عبد الدار گويد :
فتوح البلدان ( فارسى ) — صفحة 73
مساهمون: أحمد بن يحيى بن جابر ( البلاذري )
ص٧٣