عجول ناميد و سقايه « 1 » بنا كرد . در اين باب يكى از ارجوزه سرايان حجاج گويد :
از عجول سير همى نوشيم و زان پس روان شويم مقدم بر بزرگان حجاج همه ديارها همانا كه قصى به وعده وفا كرد و صادق بود در سير كردن مردم و سيراب كردنشان به شامگاهان پس از مرگ قصى ، مردى از بنو نصر بن معاويه در چاه عجول افتاد و آن چاه به حال تعطيل درآمد . هاشم بن عبد مناف چاه بذر را در خندمه كه بر دهانهء شعب ابو طالب است حفر كرد ، و هم او چاه سجله را نيز بكند و اسد بن هاشم آن را به عدى بن نوفل بن عبد مناف ابو مطعم هبه كرد و به قولى به وى بفروخت . و گويند كه عبد المطلب هنگام حفر چاه زمزم و زيادى آب در مكه آن را به وى هبه كرد . خالده دختر هاشم گويد :
ما سجله را به عدى ببخشيديم در زمين طيب و نرم و هموارى چاهى كه حجاج را جرعه جرعه سيراب سازد سجله جزء مسجد الحرام قرار گرفته است . عبد شمس بن عبد
هامش
( 1 ) . سقايه به خانهها و محلهاى عمومى اطلاق مىشده است كه مردم براى نوشيدن در آنجا گرد مىآمدند . نوشابهيى كه علاوه بر آب در اين اماكن عرضه مىشد ، نبيذ بوده است . اصطلاح ديگر آن بيت الشراب است . سقاية العباس و سقاية سراج از جملهء همين اماكن بودهاند .