دورهء زمامدارى او صليبيون در سال 497 عكا را گرفتند و طرابلس را هم در سال 502 به تصرف خود درآوردند ؛ هرچه توانستند كشتند و اسير گرفتند . پس از گذشت زمانى چند نجدهء مصريين آمدند و در سال 511 تبين را گرفتند و سپس در سال 518 هجرى صور را اشغال نمودند .
بيروت را سال 503 و صيدا را سال 504 گرفته بودند . پس از آن ملك برويل براى اشغال مصر لشكركشى كرد ولى پيش از آنكه بمصر برسد هلاك شد و بدينگونه اركان دولت فاطميين در مصر متزلزل گشت .
در سال 524 نه نفر با هم پيمان بستند كه آمر را ناگهانى ترور كنند و يكروز در بين راه بر او هجوم كرده و با كارد كارش را ساختند و حتى يك نفر از آنان بر پشت او سوار شد و ضربتى كارى وارد ساخت تا اينكه مردم رسيدند و هر نه نفر را كشتند .
پس از او پسر عمويش حافظ لدين اللّه عبد المجيد بن محمد منتظر بر مسند فرمانروائى نشست .
الحافظ لدين اللّه
آمر بامر اللّه چون فرزند ذكور نداشت پسر عمويش جاى او را گرفت ، وى ابو على احمد بن فضل را بوزارت منصوب كرد و روزبروز بر قدرت او افزوده شد تا اينكه همهء امور را قبضه كرد .
ابو المحاسن ( النجوم الزاهره - ج 5 ) مينويسد : ابو على كار را بر حافظ بسيار تنگ گرفت . و او را از دخالت در شؤون دولتى باز داشت .
علاوه بر اين ملاقات با حافظ جز با اجازهء او ممكن نبود و تقريبا به صورت بازداشت زندگى ميكرد . و حتى دستور داد كه خلفاى فاطميين را در خطبه و دعا ياد نكنند .
ابو على مانند پدرش بروش اهل سنت بود و قواعد و قوانين دولت