پرداخت به حدى مىرسد كه دل او از ذكر لسانى متأثر گرديده و تمايلى به آن ندارد بلكه ذكر لسانى موجبات تشويش خاطر را در او به وجود مىآورد اين است كه وى را از ذكر لسانى ممانعت مىكند و به دوام حضور قلب دعوت مىنمايد و در حالى كه مؤمن و موقن و استوار است سالها از ذكر لسانى باز مىماند آرى نمازهاى واجبى را بايد از اين حكم استثنا كرد زيرا نمازهاى واجبى موجبات تقويت دلها را ايجاد مىكنند و دل كه حاكم باطنى انسان سالك است هيچگاه اجازه نمىدهد كه سالك راه دست از واجبات بر دارد چنانچه اجازه نمىدهد تا وى به امور مشكوكه بپردازد .
فوائح الجمال وفواتح الجلال ( فارسى ) — صفحة 196
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص١٩٦