كه به مجموع صفات جلال الهى او از كبريائيت و عظمت و قدرت و عزت و علو مقام و سختگيرى و نيرومندى نايل آمده و چاشنى آن را چشيدهء و هرگاه اسم شريف رحيم را متذكر شوى و يا همان نام شريف را از ديگرى بشنوى به مجموع صفات جمال و لطف از قبيل رحمت و كرم و عطوفت و سلام و نعمت دست يافته و كاس الكرام آن شراب الهى را نوشيدهاى .
الف و ياى سماوى و ارضى
گفتيم الف در رحمان اشاره به استيلاى عرشى و ياى در رحيم اشارهى به استيلاى قلبى است اكنون مىگوئيم الف رحمان سماوى و ياى رحيم ارضى است و به همين نسبت هم عرش سماوى و قلب ارضى است و از اينجاست كه الف علامت نصب و يا علامت كسر و واو علامت رفع است و رفع حد فاصل ميان نصب و كسر است زيرا واو كه نشانه رفع است اسم روح بوده و الف كه علامت نصب است اسم حق است و يا كه دليل بر كسر است نام خلق است و همين معنى ايجاب كرده تا ارواح موجودات منازل اسرار و تعلقات ميان حق و خلق باشند و مقام امرى و آنى ميان مكون ( بكسر واو به وجودآورنده ) و مكون ( بفتح واو به معناى بوجود آمده ) بوده باشد و از اين تعلق و ارتباط به حقيقت فرمودهء حضرت رب العزت كه در سوره بنى اسرائيل آيه 85 فرموده قل الروح من امر ربى روح از عالم امر پروردگار منست مىرسيم براى اينكه جملهء من امر ربى حقيقت روح را تفسير مىكند كه روح