( 1 ) 8 - در ميان شيعه مذاهبى وجود دارد كه مانند « اماميه » ادعاى زنده و پنهان بودن پيشوايان خود را مىكنند و اماميه شديدا ادعاى آنان را انكار كرده و عقيدهء آنان را مردود مىدانند و در عين حال آن مذاهب در ادعاى خود به همان چيزهايى استدلال مىكنند كه اماميه استدلال مىكنند ؛ مثلا « ممطوره » « 1 » ادعا مىكنند كه « موسى بن جعفر » امام هفتم شيعيان ، زنده و در پنهان به سر مىبرد تا در وقت لازم و مناسب ظهور كند .
« كيسانيه » ادعا مىكنند كه « محمد بن حنفيه » زنده و پنهان زندگى مىكند و سرانجام قيام مىكند .
« ناووسيه » ادعا مىكنند كه « جعفر بن محمد » امام ششم شيعيان زنده و پنهان است .
« اسماعيليه » ادعا مىكنند كه « اسماعيل بن جعفر بن محمد » زنده و پنهان است . و اگر « اماميه » ادعاى پيروان اين مذاهب را مردود مىدانند بايد حتما ادعاى خودشان را نيز مردود بدانند .
( 2 ) 9 - گفتار اماميه در بارهء غيبت و ظهور « مهدى ( عج ) » خالى از تناقض نيست ؛ به خاطر اينكه از يك طرف ادعا مىكنند ، خداوند از روى لطف و مرحمت ، به امام اجازه داده كه هر وقت بخواهد از انظار پنهان شده و از دسترس افراد خارج گردد و خداوند هيچ اجازه و حقى به پيشوايان جامعه نمىدهد ، مگر از روى مصلحت و به خاطر حفظ تدبير جامعه و وجود احتياج بندگان به آن حق .
و از طرف ديگر ، در فلسفهء لزوم نصب امام مىگويند كه
هامش
( 1 ) در پاورقيهاى آينده معناى اين كلمه و كلمات بعدى را بيان خواهيم كرد .