سجده مىكنند و يكى از آنان سجده مىكرد در حالى كه دست او در پيراهنش بود . « 1 » بخارى اين سخن را بر « اضطرار » حمل كرده است .
11 - از ابى الضحى نقل شده كه چنين گفته است : شريح بر كلاهخود سجده مىكرد . « 2 »
12 - عبد الرحمن بن يزيد بر عمامهء خود سجده مىكرد . « 3 »
13 - زبير از ابراهيم نخعى پرسيد : آيا سجده بر عمامه جايز است ؟ او پاسخ داد : سجده بر پيشانى ( روى زمين ) نزد من محبوبتر و بهتر است . « 4 »
14 - ابن جريج مىگويد : به نافع - مولاى ابن عمر - گفتم : آيا ابن عمر از سجده بر زمين صاف كراهت داشت و به دنبال خاك و ماسه مىگشت ؟ وى گفت :
هامش
( 1 ) - المصنف ، عبد الرزاق ، ج 1 ، ص 398 . صحيح بخارى ، ج 1 ، ص 107 : « لا بأس بالسجود على كور العمامة » .
حسن ، فرزند يسار ( ابو الحسن ) آزادشدهء انصار است . و در زمان خود از بزرگان تابعين در بصره بود . كشّى ، او را در زمرهء زهّاد ثمانيه ذكر كرده و چنين مىگويد : حسن به اهل هر فرقهاى كه برخورد مىكرد ، موافق ميل آنان صحبت نموده و خود را بزرگ و رئيس وانمود مىكرد . او رئيس قائلين به قدر ( قدريّه ) بود و استاد ابن ابى العوجاء مىباشد . وى در سال 110 ه . ق . مرد .
در اين ارتباط به الطبقات ، ابن سعد ، ج 7 ، ص 114 و صفحات بعد از آن . ميزان الاعتدال ، ج 1 ، ص 527 و قاموس الرجال ج 3 ، ص 134 مراجعه شود .
( 2 ) - المصنف ، عبد الرزاق ، ج 1 ، ص 399 - 400 « أنّ شريحا كان يسجد على برنسه » .
چنين بر مىآيد كه نامبرده همان شريح بن حارث ، قاضى معروف است . ابن سعد در الطبقات الكبرى ، ج 6 ، ص 90 و قاموس الرجال ، ج 5 ، ص 67 ، شرح حال او را آوردهاند .
( 3 ) - المصنف ، عبد الرزاق ، ج 1 ، ص 399 - 400 : « كان عبد الرحمن بن يزيد يسجد على عمامته » ، ( شرح حال او در مباحث بعدى ذكر خواهد شد )
( 4 ) - المصنف ، عبد الرزاق ، ج 1 ، ص 401 : « سأله أ يسجد على كور العمامة ؟ فقال : اسجد على جبينى أحبّ إلىّ » .