پاك را نبويد و نبوسد و چرا در طول حيات خود آن را يادآورى نكند و به عنوان دارو و مرهم از آن استفاده نكند ؟
پس اى مسلمان راستين ! مرا همراهى كن . آيا سجده بر اين تربت پاك كه چنين جايگاه و مقامى در تقرّب انسان به خدا در وقت نماز دارد ، اولى و سزاوارتر از ساير خاكها نيست ؟
آيا آنچه جهت تقرّب به خدا سزاوارتر بوده و نزديكترين راه تقرّب به اوست و نيز آنچه كه جهت خضوع و خشوع و بندگى انسان در پيشگاه اقدس الهى مناسبتر است ، آن چيز اين نيست كه انسان ، صورت و پيشانى خود را روى تربت و خاكى بگذارد كه سر تا سر آن درس دفاع از حريم الهى بوده و تجلّى حمايت از ناموس الهى كه همان ناموس اسلام عزيز است ، مىباشد ؟
آيا آنچه تناسب بيشترى با رمز و راز سجده بر زمين دارد ، سجده بر اين تربت پاك نيست كه راز سر فرود نياوردن در برابر ظلم و جور و نيز سرّ عظمت و كبريايى خداوند جلّ جلاله و اسرار بندگى و خوار و ناچيز شمردن خويش در برابر خدا را در درون خود نهفته دارد ؟
آيا شايسته نيست كه بر تربتى سجده شود كه نشانههاى توحيد و فناى در راه خدا را در خود دارد ؟ . . .
آيا بهتر نيست كه جايگاه سجدهء انسان از تربتى اخذ شود كه چشمههاى خون - كه به رنگ محبّت خدا رنگ شده - بر آن جارى شده و بر پايهء سنّت خدا و دوستى و محبّت خالص او ساخته شده است ؟ از تربتى كه با خون پاك انسانى عجين است كه خداوند متعال او را پاك و طاهر گردانيده و محبّت و دوستى او را اجر رسالت قرار داده است .
بر اساس اين دو اصل است كه ما قطعهاى از خاك كربلا را برگرفته و بر آن سجده مىكنيم . . . و نزد شيعه برگرفتن تربت كربلا براى سجده ، امرى حتمى و
السجود على الأرض (آغاز و انجام سجده يا سجده بر زمين) (فارسى) — صفحة 163
مساهمون: علي الأحمدي الميانجي
ص١٦٣