خدا اطعام مىكنيم ، و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم « 1 » » .
در آن زمان در مدينه اسير مسلمانى نبود مگر اينكه گفته شود مراد از اسير كسانى هستند كه محبوس هستند و بسيارى از مفسران تصرح كردهاند به اين كه مقصود اسراى مشركين است اگر چه لفظ اسير شامل زندانى نيز مىشود .
در هر حال اين آيه ، آل بيت را به خاطر اطعام اسيران و ايثار و اخلاص آنان با توجه به واجب نبودن اين كارها براى ايشان ، مدح كرده است ، زيرا چنانچه پيشتر گذشت ، اطعام اسيران واجب است كه از بيتالمال داده شود . كما اين كه در روايتى كه درباره محبوسين آمده ، بدان تصريح گرديده است .
از جمله واضحات ، شمول روايات بر مراتب مستحبه هم است ، مانند اين فرموده حضرت على عليه السلام ( در مورد ابن ملجم ) : « به او نيكى كن و بر او رحمت آور » ، « اسارت وى را نيكو داريد » . و فرمايش ديگر : « غذاى خود به او دهيد » . و لكن در روايت ابن علوان آمده : « نيكى به اسير حقى واجب است » . و در روايت ديگرى آمده . . . ملاطفت با او واجب است و احتمالا اين تاكيد براى بيان شدت مطلوبيت احسان است .
3 . بنا به دلائلى كه در پيش گفته شد ، آب دادن به اسير نيز چون اطعام واجب است . « 2 »
4 . در برخى نسخ روايت زراره كه صحبتى از ظل [ / سايه ] در آن شده بود ، گذشت و در وافى بعد از نقل روايت زراره از كافى ، نقل جراح مدائنى را مانند
هامش
( 1 ) . از لطائف بحث اين است كه قرآن اهل بيت را چنين مدح كرده كه آنها اسير را به خاطر خدا اطعام مىكنند و اين كارشان نزد خداوند محبوب است و ارج و قربى دارد و موجب مصونيت آنان از عذاب روز قيامت مىشود ، با توجه به اين كه اسير كافر و مشرك بوده و دشمن خداوند به شمار مىرفت . انسان / 9 .
( 2 ) . ر . ك : البحار ، ج 65 ، ص 64 - 65 ؛ ج 76 ، ص 351 ؛ الوسائل ، ج 16 ، ص 4 ؛ جامع الاحاديث ، ج 8 ، ص 511 و 515 - 516 ؛ ابو داود ، ج 3 ، ص 24 ؛ السنن الكبرى ، ج 8 ، ص 12 و 14 ، در فصل ثواب كسى كه حيوانى را آب دهد . و ر . ك : البحار ، ج 64 ، ص 267 ؛ الوسائل ، ج 8 ، ص 397 .