1748 / 28 -
الحاسد يرى أنّ زوال النّعمة عمّن يحسده نعمة عليه . 2 / 59 آدم حسود مىپندارد كه زوال نعمت از كسى كه بر او حسد مىورزد نعمتى است براى او ( در صورتى كه از زوال نعمت او چيزى به حسود نمىرسد ) .
1749 / 29 -
الحسد داء عياء لا يزول إلّا بهلك الحاسد أو موت المحسود . 2 / 72 حسد درد بىدرمانى است كه از بين نرود مگر به نابود شدن حسود و يا مرگ محسود .
1750 / 30 -
الحسد يأكل الحسنات ، كما تأكل النّار الحطب . 2 / 72 حسد ( چون آتشى است ) كه حسنات ( و اعمال نيك انسان ) را مىخورد و مىسوزاند همانگونه كه آتش هيزم را مىخورد ( و مىسوزاند ) .
1751 / 31 -
الحسود دائم السّقم و إن كان صحيح الجسم . 2 / 91 حسود پيوسته بيمار است اگر چه در ظاهر تن او سالم باشد .
1752 / 32 -
الحسد عيب فاضح و شحّ فادح لا يشفى صاحبه إلّا بلوغ آماله فيمن يحسده . 2 / 164 حسد عيبى است رسوا و بخلى است سنگين و گران ، بيمارى حسود درمان نشود مگر با رسيدن به آرزوهاى خود دربارهء آن كس كه به دو رشگ برده است .
1753 / 33 -
الحاسد يظهر ودّه فى أقواله و يخفى بغضه فى أفعاله ، فله اسم الصّديق و صفّة العدوّ . 2 / 139 آدم حسود در گفتارش اظهار دوستى كند و در كردارش كينهء خود را پنهان دارد و چنين كسى نام دوست را دارد ، و صفت دشمن را .
1754 / 34 -
احذروا الحسد فإنّه يزرى بالنّفس . 2 / 272 از حسد بپرهيزيد كه نفس انسانى را عيبناك كند .
1755 / 35 -
إيّاك و الحسد فإنّه شرّ شيمة و أقبح سجيّة و خليقة إبليس . 2 / 293