است .
1290 / 3 -
تأدّم بالجوع و تأدّب بالقنوع .
3 / 312 گرسنگى را نان خورش خود قرار ده ، و خود را به قناعت مؤدّب . « 1 »
1291 / 4 -
نعم العون على أشر النّفس و كسر عادتها التّجوّع . 6 / 166 گرسنه ماندن كمك كار خوبى براى مبارزه با سرمست شدن و شكستن عادتهاى ناپسند است .
1292 / 5 -
نعم الإدام الجوع . 6 / 163 گرسنگى نان خورش خوبى است .
1293 / 6 -
نعم عون الورع التّجوّع . 6 / 164 براى ورع و پارسايى گرسنه ماندن كمك كار خوبى است .
1294 / 7 -
لا يجتمع الجوع و المرض .
6 / 369 گرسنگى و بيمارى با هم جمع نشود .
باب الجاه ( منزلت ، مقام )
1295 / 1 -
بذل الجاه زكات الجاه . 3 / 264 خرج كردن و بذل جاه و منزلت ، زكات آن است .
1296 / 2 -
زكات الجاه بذله . 4 / 104 زكات جاه و مقام ، بذل و بخشش آن است . « 2 »
1297 / 3 -
من بذل جاهه استحمد . 5 / 192 كسى كه از جاه و منزلت خويش ( در راه كمك به ديگران ) بذل كند و دريغ نورزد مورد ستايش ديگران قرار گيرد .
1298 / 4 -
من الواجب على ذى الجاه أن يبذله لطالبه . 6 / 30 بر كسى كه جاه و مقامى دارد لازم است كه به درخواست كنندهء آن بذل كند .
هامش
( 1 ) - در نهج البلاغه است كه امام عليه السّلام در بارهء حضرت عيسى عليه السلام فرمود : « و كان ادامه الجوع و سراجه القمر . . . » نان خورش او گرسنگى بود ، و چراغش ماه . . . يعنى اگر غذايى مىيافت آن را با گرسنگى مىخورد و گرسنگى همچون نان خورشى لذيذ براى او بود ، به عكس مردم دنيا دارد .
( 2 ) معنى اين دو كلام نورانى آن است كه كسى كه داراى جاه و منزلتى است بايد از جاه و منزلت خويش در رفع نياز ديگران خرج و بذل كند ، و در اين راه دريغ نورزد .