فصل دوم در صفات ثبوتيه
مصنف مىفرمايد : فصل دوم در صفات ثبوتيهء پروردگار است و اين صفات ، هشت تا هستند :
صفت اول : [ قدرت ]
اين است كه خداوند قادر مختار است . چون عالم محدث [ پديده ] است ، چراكه جسم است و هيچ جسمى خالى از حوادث يعنى حركت و سكون نيست و اين دو امورى حادثاند ، زيرا اقتضاى مسبوقيت بالغير دارند [ يعنى قبل از آنها بايستى چيز ديگرى موجود باشد ] . و چيزى كه خالى از حوادث نيست خودش ضرورتا حادث است . پس آنچه در آن مؤثر است يعنى خداى متعال بايستى قادر مختار باشد . چون اگر خدا فاعل موجب [ مجبور ] باشد ، ضرورتا معلولش نبايستى از آن تخلف كند ، و در اين صورت لازم مىآيد كه يا عالم قديم باشد و يا خدا حادث باشد ، و اين هردو باطل است .
مىگويم : وقتى مصنف از اثبات ذات واجب فارغ شد ، اثبات صفات را شروع كرده و نخست اثبات صفات ثبوتيه را مقدم نموده است چراكه اين صفات ، وجودى هستند ولى صفات سلبيه ، عدمى هستند . و مىدانيم كه وجود ، اشرف از عدم است و اشرف مقدم بر غير است . و مصنف اول صفت قدرت را براى خداوند اثبات مىكند ،