با استفاده از فرصت مىخواهم در اين نتيجهگيرى اشتباهى را كه در صورت گماردگان انوشيروان روى داده است ، تصحيح كنم . به گفتهء بلاذرى ، ص 197 : « صاحب بّخ را بر بّخ پادشاهى داد » . اين نام بايد به صورت * بلخ بازسازى گردد . مسعود بن نامدار در فهرست اماكن همنام ( نسخهء خطى پاريس ، گ 139 ) مىگويد و « ميان بلخ كه قبّهء اسلام است ، و بلخ لكز كه در جنگل قرار دارد ، چه تفاوتى . . . است » . موقعيت دقيق اين بلخ معلوم نيست ، اما همين املا مشكلى را حل مىكند كه ماركوارت را سردرگم كرده بود .
همسايگان غربى . شروان از سمت غرب در حوضهء گوك چاى ( حدود 85 كيلومترى غرب پايتخت ) خاتمه مىيافت ، امّا مىدانيم كه شروانشاهان براى گسترش مرز خود در خاك همسايگان پيگيرانه كوشيدند . براى اين هدف نزديكترين اميرنشين قبله بود 32 ، شهر باستانى آلبانيا 33 كه ظاهرا يك قرن قبل از هجوم اعراب به صورت مركز اصلى تصرف خزران در آن منطقه درآمده بود ( نگاه كنيد به اوايل همين كتاب ) . در زمان مسعودى ( مروج الذهب ، ج 2 ، ص 68 ) .
ساكنان شهر مسلمان بودند ، اما حومه در تصرف مسيحيان بود .
در آن زمان نام حاكم شهر عنبسة الاعور ( شير يك چشم ) بود . مسلما اين تركيب عربى دليل عرب بودن صاحب آن نام نيست ، چه در آن عصر بسيارى از شخصيتهاى مسيحى بر خود و خاندان خود نام عربى دروغين مىنهادند كه هيچگونه ربطى به نام اصليشان نداشت . ازينرو ممكن است عنبسه از خانوادهاى ارمنى - آلبانيايى بوده باشد . منبع ما نسب او را يك مرحله عقبتر برده و مىگويد در 371 / 981 شروانشاه محمد بن احمد ،
تاريخ شروان و دربند ( فارسى ) — صفحة 154
مساهمون: ولاديمير مينورسكى
ص١٥٤