قبله را از چنگ عبد البّر پسر عنبسهء يك چشم بيرون كشيد . 34 ذيل 389 / 999 ( زيربخش 14 ) از همين عبد البرّ ( تنها ) به عنوان صاحب قلعهء گرزول 35 نام مىبرد ، كه در تاريخ فوق به يزيد بن احمد قونى واگذارد . ظاهرا اين قلعه چندين روستا داشته است ( زيربخش 22 ) و بايد نزديك قبله در جستجوى آن بود [ در عربى قونى : مجراها ] .
در غرب قبله اميرنشين بسيار مهم شكّى ( در ارمنى
Shak'e
) واقع است . اينجا نيز بخشى از آلبانياى قديم بوده است كه در شرق كاختيه و عمدتا در كنار شاخهء شرقى الزن قرار داشته است . من در مقالهء خود 36 اطلاعات اندك موجود را دربارهء فرمانروايان اوليهء شكّى جمعآورى كردهام . گفته مىشود اينان از ارمنستان آمده بودند و قلمرو فرمانروايشان شامل هرتى ( كنارهء الزن سفلى ) و ظاهرا مناطقى در كنارهء جنوبى كر مىشده است . باوجود اين ، هنگامى كه به دورهء مذكور در منبع خود مىپردازيم ، مىبينيم كه وضع تغيير كرده است ، زيرا به جاى شكّى كه دقيقا در خاك كاختيه در حال بسط و توسعه بود ، در تمام فصلهاى تاريخ الباب اصطلاح « شاه شكّى » براى حاكمان كاختيه همهجا به كار رفته است ، كه بايد بين 338 تا 441 / 950 تا 1050 ( تخمينا ) شكّى را ضميمهء خاك خود كرده باشند .
دربارهء هويت * اخسرطان دوّم ( 1058 - 1084 ) ترديدى وجود ندارد .
در زير بخشهاى 21 و 26 ، اشاراتى به وى داريم ( مقايسه كنيد با فصل ارّان ، زيربخش 14 ) . 37 در وقايع 445 / 1053 ، از تصرف و تعمير قصر مالوغ ( يا بالوغ ) از سوى شروانشاه سلّار باخبر مىشويم ، 38 امّا در 464 / 1072 نايب اخسرطان كاختى آن را تصرف كرد . فريبرز بن سلار ، به همراه صاحب ارّان ، آن را بازپس گرفت و ويران ساخت .