من است كه او را روز قيامت شفيع باشم .
3 . عبداللَّه بن عمر : هركس حج گزارد و قبر مرا پس از وفاتم زيارت كند ، همچون كسى است كه مرا در حال حياتم زيارت كرده است .
4 . عبداللَّه بن عمر : هركه خانهء خدا را زيارت كند و مرا زيارت نكند به من جفا كرده است .
5 . عمر : هر كس قبر مرا يا مرا زيارت كند ، شفيع او يا گواه او خواهم بود .
6 . حاتم بن ابى بلتعه : هركس پس از وفاتم مرا زيارت كند ، گويا مرا در حال حياتم ديدار كرده است .
7 . ابوهريره : هركس پس از وفاتم مرا زيارت كند ، گويا مرا در حال حيات زيارت كرده است و هركه مرا زيارت كند ، روز قيامت شفيع يا شاهد و گواه او خواهم بود .
8 . انس بن مالك : هركس در مدينه به خاطر خدا مرا زيارت كند ، شفيع او خواهم بود .
9 . انس بن مالك : هركس مرا در حال ممات زيارت كند ، گويا مرا در حال حيات ديدار كرده است و هركس قبر مرا زيارت كند ، شفاعت او در روز قيامت بر عهدهء من است و هيچ كس از امتم كه وسعت و توان مالى داشته باشد ولى مرا زيارت نكند ، معذور نيست .
10 . ابن عباس : هركس مرا در حال مرگم زيارت كند ، چونان كسى است كه مرا در حال حيات ديدار كرده است و هركس مرا زيارت كند تا آنجا كه به قبر من برسد ، روز قيامت ، شاهد يا شفيع او خواهم بود .
اين ده حديث را حديث نگاران روايت كردهاند و اسناد همه را تقىّ الدين سبكى ( متوفاى 756 ه ) در كتاب « شفاء السقام » خود آورده و آنها را صحيح دانسته است . هركه جوياى تفصيل است به آنجا رجوع كند . « 1 »
هامش
( 1 ) . شفاء السّقام فى زيارة خير الأنام ، باب اول ، احاديث زيارت پيامبر صلى الله عليه و آله . نيز ر . ك : وفاء الوفا بأحوال دار المصطفى : ج 4 ، ص 1336