و [ آب ] مضاف به مجرّد ملاقاة نجاست نجس مىشود هرچند كه زيادة بر قدر كرّ باشد به اجماع كلّ علماء « 1 » ، حتى كساني كه ازالهء نجاست را به مضاف جايز مىدانند ، واستعمال مضاف نجس در حال ضرورت واضطرار از براي خوردن وآشاميدن جايز است نه از براي ازالهء حدث وخبث ، واللّه العالم .
سؤال رنط [ 259 ] :
در آب غسالهء نجاست چه مىفرمايند ؟
جواب :
هرگاه نجاست را به آب كرّ يا جارى وأمثال آن بشويند آن آب نجس نمىشود مگر آنكه متغيّر به نجاست گردد ، وهرگاه به آب ايستاده كمتر از كرّ بشويند آن آب نجس مىشود هرچند كه متغيّر نشود در غسل اوّل وبس « 2 » ، وهمچنين در دوّم على الأحوط ، ومراد به غسالهء اوّل همان است كه عين نجاست را ازاله كند هرچند كه زيادة بر يك مرتبه آب ريخته وماليده باشد ، واگر نجاست عيني وجرمي نداشته باشد - مانند : ملاقاة بدن خنزير وكافر با رطوبت زايله - غسالهء اوّل در آنجا همان آب اوّل است كه به موضع متنجّس رسد واز آن جدا شود .
ومشهور نجاست غسالهء حمّام عربستان است ، وسببش آن است كه :
غالبا نجاسات را - مانند : بول وغايط ومنى - نزد حوض كوچك مىشويند ، وأقوى طهارت است تا آنكه علم به نجاست آن - بخصوصه - به هم رسد ، واحتياط از غساله حمّامهاى عجم ظاهرا منشئى به غير از وسواس ندارد ، وامر آن مشكلتر نيست از شكر وكافور ومايعات كفّار ، ورخوت وبافتهها ودوختههاى ايشان كه همهء آنها محكوم به طهارتند به أحاديث بسيار « 3 » ،
هامش
( 1 ) معتبر : 1 / 84 ، مدارك الأحكام : 1 / 114 .
( 2 ) ه : وبس على الأظهر .
( 3 ) وسائل الشيعة : 3 / 466 - 468 باب 37 .