و النّاس منه في راحة . أتعب نفسه لآخرته ، و أراح النّاس من نفسه ، بعده عمّن تباعد منه زهد و نزاهة ، و دنوهّ ممّن دنا منه لين و رحمة ، ليس تباعده لكبر و عظمة ، و لا دنوهّ لمكر و خديعة . ( 20 ) قالوا : فصعق همام صعقة كانت نفسه فيها .
فقال أمير المؤمنين عليه السّلام : أمّا و اللّه لقد كنت أخافها عليه .
ثمّ قال عليه السّلام : هكذا تصنع المواعظ البالغة بأهلها ( 21 ) فقال له قائل : فما بالك أنت يا أمير المؤمنين مردمان از او در راحت باشند ، به رنج آورد نفس خود را براى آخرت خود ، و با راحت اندازد مردمان را از نفس خود ، دورى او از آن كس كه دور شده باشد از او زاهدى باشد و پاكيزگى ، و نزديكى او از آن كس كه نزديك باشد به او نرمى باشد و رحمت ، نباشد دورى كردن او براى كبر و بزرگى ، و نه نزديكى او براى مكر و فريب ( 20 ) گفتند : پس بيهوش شد همّام بيهوشى [ يى ] ، گويى كه بيرون شده بود نفس او در آن [ بيهوشى ] ، پس گفت امير مؤمنان عليه السّلام : بدان بحقّ خدا ، بدرستى كه بودم من كه ترسيدم اين حالت را بر او ، پس گفت عليه السّلام : اين چنين كند پندهاى رساننده و تمام به اهل آن . ( 21 ) پس گفت مر او را گوينده [ اى ] : پس چيست حال تو يا
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 58
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٥٨