207 -
و قال عليه السلام في صفة الدنيا : الدّنيا تغرّ و تضرّ و تمرّ ، إنّ اللّه تعالى لم يرضها ثوابا لأوليائه ، و لا عقابا لأعدائه . ( 1 ) و إنّ أهل الدّنيا كركب بينا هم حلّوا إذا صاح بهم سائقهم فارتحلوا . ( 2 )
208 -
و قال « ع » لابنه الحسن عليه السلام : يا بنىّ لا تخلفنّ وراءك شيئا من الدّنيا . ( 1 ) فإنّك تخلفّه لأحد الرّجلين : إمّا رجل عمل فيه بطاعة اللّه فسعد فيما شقيت به . ( 2 ) و إمّا رجل عمل فيه بمعصية اللّه فكنت عونا له على معصية الله ، و ليس أحد هذين أهلا حقيقا أن تؤثره على نفسك . ( 3 ) 207 - و گفت - عليه السّلام ، در صفت دنيا : دنيا بفريبد و گزند كند و برود ، بدرستى كه خداى تعالى نپسندد [ كه دنيا را ] ثواب دوستان خود [ گرداند ] ، و نه عقوبتى مر دشمنان او را . ( 1 ) بدرستى كه اهل دنيا چون سوارانى اند ، ميان وقت ها [ يى كه ] فرو آيند ، چون آواز كند به ايشان رانندهء ايشان پس كوچ كنند . ( 2 ) 208 - و گفت - عليه السّلام ، مر پسر خود را [ حسن ] - عليه السّلام : [ اى پسرك من ] با پس مگذار پس تو چيزى از دنيا . ( 1 ) بدرستى كه تو با پس گذارى آن را براى يكى از دو مرد ، يا مردى كه عمل كرد در آن به طاعت خدا ، پس نيك بخت شد ، در آنچه [ كه ] بدبخت شدى تو به آن . ( 2 ) و يا مردى كه عمل كرد در او به نافرمانى خدا ، پس بوده باشى تو يارى [ دهنده ] مر او را بر معصيت خدا ، و نيست يكى از اين دو [ مرد ] اهل و سزاوار كه برگزينى او را بر نفس خود . ( 3 )