تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 457

مساهمون:

ص٤٥٧
عضتّه الفاقة شمله البلاء ، و إن جهده الجوع قعد به الضّعف ، و إن أفرط به الشّبع كظتّه البطنة . ( 4 ) و كلّ تقصير به مضرّ ، و كلّ إفراط له مفسد . ( 5 )

52 -

و قال عليه السلام : نحن النّمرقة الوسطى ، بها يلحق التّالي ، و إليها يرجع الغالي . - لا يقيم أمر اللّه إلّا من لا يصانع ، و لا يضارع ، و لا يتّبع المطامع . طاغى كند او را توانگرى و اگر به دندان گيرد او را درويشى ، گرد فرو گيرد او را بلا ، و اگر به كوشش در آورد او را گرسنگى ، بنشاند او را سستى ، و اگر از حد ببرد او را سيرى ، پر كند و بشكند او را پرى شكم . ( 4 ) و همهء تقصير [ ها و تفريطها ] به او گزند رساننده [ باشد ] ، و هر از حد برنده [ اى ] مر او را تباه كننده باشد . ( 5 ) 52 - و گفت - عليه السّلام : ماييم بالش بر نشستنى ميانه ، به آن برسد پس روى كننده ، [ و ] وا آن باز گردد غلو كننده . - عمل نكند امر خدا را ، مگر آن كس كه مدارا [ و مداهنه ] نكند و ذليل نكند [ خود را ] ، و پس روى نكند جاى طمع را .