و بالّا عليك ، و إذا وجدت من أهل الفاقة من يحمل لك زادك إلى يوم القيامة ، فيوافيك به غدا حيث تحتاج إليه فاغتنمه و حملّه إياّه ، و أكثر من تزويده و أنت قادر عليه ، فلعلّك تطلبه و لا تجده ( 40 ) و اغتنم من استقرضك في حال غناك ، ليجعل قضاءه لك في يوم عسرتك . ( 41 ) و اعلم أنّ أمامك عقبة كؤودا ، المخفّ فيها أحسن حالا من المثقل ، و المبطئ عليها أقبح أمرا من المسرع ، و أنّ مهبطها بك لا محالة على جنّة أو على نار .
( 42 ) فارتد لنفسك و بايد كه برندارى بر پشت خود بالاى طاقت خود ، كه باشد گرانى آن و بال بر تو ، و چون بيابى تو از اهل [ نياز و ] حاجت كسى [ را ] كه بردارد مر تو را توشه وا روز قيامت ، پس به تو بدهد آن را فردا آنجا كه محتاج گردى به آن ، پس غنيمت دان آن را و بار كن آن [ بار ] را وى را ، و بسيار گردان از توشه دادن او [ را ] و [ حال آن كه ] تو قادرى بر آن ، پس شايد كه طلب كنى تو آن را و نيابى او را . ( 40 ) و غنيمت شمار آن كس را كه قرض كند از تو در حال توانگرى تو ، تا گرداند گزاردن آن را به تو در روز دشوارى تو . ( 41 ) [ و ] بدان بدرستى كه پيش تو پشتهاى است به رنج آورنده ، سبك بار را در او خوب تر باشد حال از گران بار ، و درنگ كننده بر آن عقبه زشت تر باشد كار از شتاب كننده ، و بدرستى كه جاى فرو آوردن آن عقبه تو را بى شك بر بهشت باشد يا بر دوزخ . ( 42 ) پس طلب [ زاد ] كن براى نفس خود پيش از فرود آمدن
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٥٥