لنا الدّهر منك عجبا ، إذ طفقت تخبرنا ببلاء اللّه عندنا ، و نعمته علينا في نبيّنا ، فكنت في ذلك كناقل التّمر إلى هجر ، أو داعي مسددّه إلى النّضال . ( 1 ) و زعمت أنّ أفضل النّاس في الإسلام فلان و فلان ، فذكرت أمرا إن تمّ اعتزلك كلهّ ، و إن نقص لم يلحقك ثلمه . ( 2 ) و ما أنت و الفاضل [ سوى ] تو [ چيز ] عجبى [ را ] آنك در استادى تو [ و ] خبر دادى ما را به نعمت خدا [ كه ] نزديك ما [ است ] و نعمت او [ كه ] بر ما [ است ] در برگزيدن پيغمبر ما ، پس بودى تو در آن [ خبر ] چون بر دارندهء خرما وا هجر - نام شهرى است - يا [ همچون كسى كه ] خواننده [ است ] راست كنندهء به تعليم [ خود را ] وا تير انداختن .
( 1 ) و دعوى باطل كردى تو : بدرستى كه فاضل ترين مردمان در اسلام فلان و فلان [ است ، يعنى ابو بكر و عمر ] ، پس ياد كردى تو كارى را كه اگر تمام شود [ و محقّق ، به يك سو شود ] از تو همهء آن [ فضائل ] ، و اگر نقصان شود [ در آنچه كه گفتى ] نرسد به تو رخنه [ و نقصان ] او . ( 2 ) و چه مى كنى تو وا فاضل و مفضول ، و حاكم و محكوم و
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 225
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٢٥