و اعلم - يا محمّد بن أبي بكر - أنّي قد ولّيتك أعظم أجنادي في نفسي أهل مصر ، فأنت محقوق أن تخالف على نفسك ، و أن تنافح عن دينك ، و لو لم يكن لك إلّا ساعة من الدّهر . ( 10 ) و لا تسخط اللّه برضى أحد من خلقه ، فإنّ في اللّه خلفا من غيره ، و ليس من اللّه خلف في غيره . ( 11 ) صلّ الصّلاة لوقتها الموقّت لها ، و لا تعجّل وقتها لفراغ ، و لا تؤخّرها عن وقتها لاشتغال . و اعلم أنّ كلّ شيء من عملك تبع لصلاتك . ( 12 ) و من هذا العهد : فإنهّ لا سواء ، إمام الهدى و إمام الرّدى ، و وليّ النّبيّ ، محمّد پسر ابى بكر بدرستى كه من متولّى گردانيدم تو را به بزرگ ترين لشكرهاى خود در نفس من كه اهل مصراند ، پس تو سزاوارى كه خلاف كنى بر نفس خود ، و آن كه زنى به شمشير از [ براى ] دين تو ، و اگر چه نباشد مر تو را [ عمرى ] الّا يك ساعتى از روزگار . ( 10 ) پس به خشم ميار خدا را به رضاء يكى از خلق او - تعالى - بدرستى كه در [ نزد ] خدا بازمانده [ اى ] است [ كه ] از [ رضاى ] غير [ كفايت مىكند ] ، و [ حال آن كه ] نيست از [ رضاى ] خدا باز ماندهاى در [ نزد ] غير او . ( 11 ) بگذار نماز را مر وقت او [ كه ] وقت بديد كرده است مر او را ، و تعجيل مكن از وقت او براى فارغ شد [ ن ] ، و تأخير مكن او را از وقت هاى او براى مشغولى ، بدان بدرستى كه هر چيزى از عمل تو كه هست تابع نماز تو است . ( 12 ) [ و از همين عهد نامه است ] : بدرستى كه نيست يكسان امام هدايت [ كننده ] و امام هلاك [ كننده ] ، و دوست
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 223
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٢٣