الخالية ، لقالت : ذهبوا في الأرض ضلّالا ، و ذهبتم في أعقابهم جهّالا ، و تطؤو [ ن ] في هامهم ، و تستنبتون في أجسادهم ، و ترتعون فيما لفظوا ، و تسكنون فيما خرّبوا ، و إنّما الأيّام بينهم و بينكم بواك و نوائح عليكم . ( 5 ) اولئك سلف غايتكم ، و فرّاط مناهلكم ، الّذين كانت لهم مقاوم العزّ ، و حلبات الفخر ، ملوكا و سوقا . ( 6 ) سلكوا في بطون البرزخ سبيلا سلّطت الأرض عليهم فيه ، فأكلت من لحومهم ، و شربت من دمائهم ، فأصبحوا في فجوات قبورهم جمادا لا ينمون ، و ضمارا لا يوجدون ( 7 ) ، لا آنچه از دهن بيفكندند ، و ساكن مىشويد در آنچه خراب كردند ، و بدرستى كه روزها ميان ايشان و ميان شما گريانندگانند [ به زبان حال ] و نوحه كنانند بر شما .
( 5 ) آن گروهان گذشتگان غايت [ زندگى ] شما و پيش روندگان آبشخورهاى شما [ اند ] ، آنان كه بود مر ايشان را جاى هاى عزّت و بزرگى ، و اسبان بزرگى [ و افتخار ، در حالى كه ] پادشاهان [ بودند ] و [ برخى ] زير دستان . ( 6 ) بسپردند - در شكم هاء حاجز ميان دنيا و آخرت - راهى [ را ] كه مسلّط گردانيدند زمين را بر ايشان در آن سبيل ، پس بخورد [ زمين ] از گوشت هاى ايشان ، و بياشاميد از خون هاى ايشان ، پس گشتند در فراخناى هاى گورهاى ايشان فسرده و بى نطق [ در حالى كه جمادى بودند ] كه نمى افزايند [ و نمو نمى كنند ، و پنهان و غايبى بودند ] كه نيابند آ [ نا ] ن
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 126
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٢٦