لبس العباء و تخلّى من الدنيا . قال : عليّ به . ( 2 ) فلما جاء قال : يا عديّ نفسه لقد استهام بك الخبيث أما رحمت أهلك و ولدك أ ترى اللّه أحلّ لك الطّيّبات ، و هو يكره أن تأخذها أنت أهون على اللّه من ذلك ( 3 ) قال : يا أمير المؤمنين ، هذا أنت في خشونة ملبسك و جشوبة مأكلك قال : و يحك ، إنّي لست كأنت ، إنّ اللّه فرض على أئمّة الحقّ أن يقدّروا أنفسهم بضعفة النّاس ، كيلا يتبيّغ بالفقير فقره ( 4 ) گليم و فارغ [ مى با ] شد از دنيا . گفت امير [ مؤمنان ] : بر من آريد مر او را . ( 2 ) پس آن گاه كه آمد ، گفت امير [ مؤمنان ] : اى دشمنك نفس خود بدرستى كه سرگشته كرد تو را شيطان پليد . اى رحمت نبرد [ ى ] تو اهل و فرزند خود را اى ديدى تو كه خدا حلال كرد مر تو را طعام هاى حلال [ و پاكيزه را ] ، و او [ تعالى ] كراهت مى دارد كه فرا گيرى [ تو ] آن را تو حقيرترى بر خدا از آن [ عمل ] ( 3 ) گفت : اى امير مؤمنان اينك [ مى نگرم در ] تو در درشتى لباس و پوشش تو ، و [ در ] درشتى و ناخوش خورش تو . گفت : وايه تو را بدرستى كه من نيستم همچو تو ، بدرستى كه خدا واجب كرد بر امامان حق كه اندازه بديد كنند نفس خود را به مقدار ضعفاء مردمان ، تا غلبه نكند به درويش درويشى او . ( 4 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 96
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٦