206 - و من كلام له عليه السلام
و قد سمع قولا من أصحابه يسبّون أهل الشّام أيّام حربهم بصفّين : إنّني أكره لكم أن تكونوا سبّابين ، و لكنّكم لو وصفتم أعمالهم ، و ذكرتم حالهم ، كان أصوب في القول ، و أبلغ في العذر ، و قلتم مكان سبّكم إيّاهم : اللّهمّ احقن دمائنا و دماءهم ، و أصلح ذات بيننا و بينهم ، و اهدهم من ضلالتهم ، حتّى يعرف الحقّ من جهله ، و يرعوي عن الغيّ و العدوان من لهج به . 206 - [ و از سخنان آن حضرت - عليه السّلام - است ] ، و بدرستى كه بشنيد گفتارى از اصحاب خود كه دشنام مى دادند اهل شا [ م ] را [ آن ] روزها [ يى كه ] حرب [ مى كردند ] ايشان به صفّين : بدرستى كه كراهت دارم به شما كه باشيد شما دشنام دهندگان ، و ليكن شما اگر صفت كنيد عمل هاى [ بد ] ايشان را ، و ذكر كنيد شما حال ايشان را باشد صواب تر در گفتار و قوى تر در [ مقام ] عذر ، و بگوئيد شما [ در ] جايگاه دشنام [ دادن ] شما مر ايشان را : اى بار خدا نگهدار خون هاى ما را ، و خون هاى ايشان را ، و [ به ] صلاح آو [ ر ] حالى را كه ميانهء ما و ميانهء ايشان است ، و هدايت كن ايشان را از گمراهى ايشان ، تا كه بشناسد حق را آن كس كه نمى داند حق را ، و باز ايستد از بيراهى و بيدادى آن كس كه حريص شد به آن .