إلى نفسه كما استحمد إلى خلقه ، جعل لكلّ شيء قدرا ، و لكلّ قدر أجلا ، و لكلّ أجل كتابا . ( 3 ) منها فى ذكر القرآن : أمر زاجر و صامت ناطق . حجّة اللّه على خلقه .
أخذ عليه ميثاقهم ، و ارتهن عليه أنفسهم ، أتمّ به نوره ، و أكرم به دينه ، و قبض نبيهّ عليه السّلام و قد فرغ إلى الخلق من أحكام الهدى به . ( 4 ) فعظّموا به سبحانه ما عظّم من نفسه ، فإنهّ لم يخف عنكم شيئا من دينه ، و لم يترك شيئا رضيه أو كرهه إلّا و جعل له علما باديا ، و آية محكمة ، تزجر عنه ، أو تدعو إليه ، طلب حمد كرد وا خلق خود ، بكرد و بيافريد براى هر چيزى مقدارى ، و براى هر اندازهاى اجلى ، و براى هر اجلى كتابى . ( 3 ) [ بعضى از اين خطبه ] در ذكر قرآن [ است ] : امرى است باز دارنده ، و خاموشى است سخن گوينده ، حجّت خداست بر خلق او ، فرا گرفت بر او عهد ايشان را ، و در گرو آورد بر او نفس هاى ايشان را ، تمام كرد به او نور خود را ، و بزرگ گردانيد به او دين خود را ، و قبض روح كرد پيغمبر خود را عليه السّلام بدرستى [ در آن حال ] كه فارغ شده بود وا خلق از حكم هاى راست به آن قرآن . . ( 4 ) پس بزرگ داريد او را تعالى [ به ] آن چه [ كه ] بزرگ گردانيد از [ براى ذات و ] نفس خود ، بدرستى كه او تعالى پوشيده نگردانيد از شما چيزى از دين خود ، و ترك نكرد چيزى كه راضى بود آن را ، يا كراهت داشت آن را الّا كه گردانيد مر آن را نشانى ظاهر ، و آيتى محكم كه [ باز دارد ] و زجر كند از [ آن مكروه ] ، يا خواند به آن [ امر پسنديده ] ، پس رضاء او [ تعالى ] در آنچه باقى است
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 454
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٥٤