تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 353

مساهمون:

ص٣٥٣
و لها يرضى و يسخط ، أنهّ لا ينفع عبدا - و إن أجهد نفسه ، و أخلص فعله - أن يخرج من الدّنيا ، لاقيا ربهّ بخصلة من هذه الخصال لم يتب منها . ( 6 ) أن يشرك باللهّ فيما افترض عليه من عبادته ، أو يشفي غيظه بهلاك نفسه ، أو يقرّ بأمر فعل غيره ، أو يستنجح حاجة إلى النّاس بإظهار بدعة في دينه ، أو يلقى النّاس بوجهين . أو يمشي فيهم بلسانين . ( 7 ) اعقل ذلك فإنّ المثل دليل على شبهه : إنّ البهائم همّها بطونها ، و إنّ السّباع همّها العدوان على غيرها ، و إنّ النّساء همّهنّ زينة الحياة الدّنيا و الفساد فيها ، إنّ المؤمنين مستكينون . إنّ المؤمنين مشفقون . إنّ المؤمنين خائفون . ( 8 ) گيرد ، امر و شأن [ آن ] كه سود نكند بنده - و اگر چه به كوشش دارد نفس خود را ، و خالص كند فعل خود را - كه بيرون رود از دنيا ، رسنده پروردگار خود را به خصلتى از اين خصلت ها [ ى ذميمه ] ، پس توبه نكرده [ باشد ] از آن . ( 6 ) كه انباز آورد به خدا در آنچه واجب كرد بر او از عبادت او ، يا شفا دهد خشم خود را به هلاكت نفس خود ، يا اقرار كند به كارى كه كرد با غير خود ، يا بر آمدن خواهد حاجتى وا مردمان به ظاهر گردانيدن بدعتى در دين خود ، يا فرا - رسد مردمان را به دو روى ، يا برود در ميان ايشان به دو زبان . ( 7 ) درياب اين [ مثل ] را بدرستى كه مانند ، دليل باشد بر مانند آن : بدرستى كه چهار پايان را قصد و غم ايشان شكم هاى ايشان باشد ، و بدرستى كه ددگان را قصد ايشا [ ن ] بد [ و ] بيدادى باشد بر غير آن ، و بدرستى كه زنان قصد ايشان زينت و آرايش زندگانى دنيا باشد و تباهى و فساد در او ، بدرستى كه مؤمنان تواضع كنندگان باشند ، بدرستى كه مؤمنان ترسندگان باشند ، بدرستى كه مؤمنان ترسكاران باشند . ( 8 )