تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 207

مساهمون:

ص٢٠٧
منها فى ذكر رسول الله صلى الله عليه و آله مستقرهّ خير مستقرّ ، و منبته أشرف منبت ، في معادن الكرامة ، و مماهد السّلامة ، قد صرفت نحوه أفئدة الأبرار ، و ثنّيت إليه أزمّة الأبصار ، دفن اللّه به الضّغائن ، و أطفأ به النّوائر ، ألّف به إخوانا ، و فرّق به أقرانا ، و أعزّ به الذّلّة ، و أذلّ به العزّة . كلامه بيان ، و صمته لسان .

96 - و من خطبة له عليه السلام

و لئن أمهل اللّه الظّالم فلن يفوت أخذه ، و هو له بالمرصاد على [ بعضى از اين خطبه در وصف حضرت رسول ] - صلعم - [ است ] جاى آرام و قرار گاه [ او كه مكهّء معظمه است ] بهترين آرام گاه است ، و جاى رستن او [ كه مدينهء طيبّه است ] شريف ترين جاى رستن است ، در معدن هاى كرامت و بزرگى ، و بسترهاى سلامت ، بدرستى كه باز گردانيده‌اند به جانب او دل هاى نيك مردان [ را ] ، و باز گردانيده‌اند وا او مهارهاى بينايى ها را ، دفن كرد خدا به دو كينه‌ها را ، و فرو نشانيد به دو آتش هاى كينه را ، و الفت داد به دو برادرانى را ، و جدا گردانيد به دو همسران را ، و عزيز گردانيد به دو خوارى و حقارت را ، و ذليل گردانيد به دو عزّت را ، سخن او - عليه السّلام - بيان است ، و خاموشى او زبان است . 96 - [ و از خطبه‌هاى آن حضرت - عليه السلام - است ] و اگر مهلت دهد خداى ظالم را پس فوت نگذارد به گرفتن آن ، و او [ سبحانه ] مر او را [ به ]