6 / 147 - 142
136 . و كردند مر خداى را از آنچه آفريد از كشت و چارپايان بهرهء ، پس گفتند : اين مر خداى را به گفتار ايشان و اين مر انبازان ما را ، پس آنچه بود مر انبازان ايشان را پس نرسد به خداى و آنچه بود مر خداى را پس او رسد به انبازان ايشان ، بدا آنچه داورى مىكنند .
137 . و همچنانت آراسته كرد مر بسيارى را از انباز . . . ، كشتن فرزندان ايشان انبازان ايشان ، تا نيست كنند ايشان را و تا پوشيده گردانند بر ايشان كيش ايشان و اگر خواستى خداى نكردندى آن را پس گذار ايشان را و آنچه همىبافند .
138 . و گفتند : اين چهارپايانند و كشتى بازداشته نخورد آن را مگر آن را كه خواهيم به گفتار ايشان ، و چهارپايانى بازداشته شد پشتهاى آن و چهارپايانى ياد نكنند نام خداى را بر آن بافتنى برو . زود پاداشت دهد ايشان را به آنچه بودند مىبافتند .
139 . و گفتند : آنچه در شكمهاى اين چارپايان ويژه و يكتا مر نران ما ، و بسته و بازداشته [ 177 ] بر جفتان ما ، و اگر باشد مرده پس ايشان در آن انبازانند زود پاداشت دهد ايشان را نشان دادن ايشان ، بدرستى كه او درستكار دانا .
140 . بدرستى كه زيانكار شد آنانى كه كشتند فرزندان خويش را بىخردى به بىدانشى و بستند و بازداشتند آنچه روزى كرد ايشان را خداى بافتن بر خداى هراينه گمراه شدند و نبودند راهيافتگان .
141 . و او آنى كه پديد كرد بوستانهاى چفته بسته و جز چفته بسته و خرمابنان و كشت ناهموار ميوهء آن و زيتون و انار ماننده به هم و نه ماننده ، خوريد از ميوهء آن چون ميوه دهد و دهيد حق او را روز درودن آن و گزافكارى مكنيد ، بدرستى كه او دوست ندارد گزافكاران را .
القرآن الكريم (فارسى) — صفحة 122
مساهمون: كتاب الله تبارك وتعالى
ص١٢٢