جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 425

عجز و تقصير و شكستگى و فقر خود در پيشگاه او اعتراف نما ، كه تو براى عبادت او و انس به او رو به او آورده اى و اسرار خود را بر او عرضه كن ، و بدان كه نهان و آشكار هيچ كس بر او پوشيده نيست . و بر در خانهء او مانند نيازمندترين بندگان او باش . و دل خود را از هر شاغلى كه تو را از پروردگارت محجوب سازد خالى كن ، كه او قبول نمىكند مگر عملى را كه پاكيزه و خالص باشد . و بنگر كه نام تو از كدام دفتر بيرون خواهد آمد ، پس اگر شيرينى مناجات او را چشيدى و از گفتگو با او لذتى يافتى ، و از جام رحمت و كرامت او بواسطهء حسن اقبال او بر تو و قبول و اجابت دعاى تو جرعه اى نوشيدى ، شايستگى خدمت او دارى ، به درون مسجد رو كه تو را اذن و امان است ، و گر نه به همان در مسجد بايست ايستادن كسى كه چارهء كار نداند و اميد و آرزويش بر باد رفته و عمرش بسر آمده . پس اگر خداى عز و جل از دل تو بداند كه به راستى به او پناه برده اى نظر رأفت و عطوفت به تو خواهد كرد ، و به آنچه دوست دارى و راضى هستى توفيق خواهد داد ، كه او كريم است و كرامت را براى بندگان بيچاره اى دوست دارد كه به او پناه برده و بر آستان او ايستاده و خشنودى او را خواستارند . خداى تعالى مىفرمايد : امَّن يُجيبُ المُضطَرَّ اذا دَعاه وَيَكشِفُ السّوء 27 : 62 ( نمل ، 62 ) . « يا آن كه درمانده را هنگامى كه او را بخواند پاسخ گويد ، و رنج و بدى را از او باز دارد ؟ » ( 1 ) .