و فرمود : « خداى تعالى به جبرئيل فرمود : پاداش كسى كه هر عضو شريف ( مانند چشم ) او را از او بگيرم چيست ؟ عرض كرد : تو را تنزيه مىكنم ما را علمى جز آنچه به ما آموخته اى نيست . فرمود : پاداش او جاودان ماندن در خانهء كرامت من و نظر كردن به جمال من است » .
و به مردى كه گفت : مالم از دست رفت و تنم بيمار شد ، فرمود : « در بنده اى كه مال او نرود و تن او بيمار نشود خيرى نيست ، خداوند چون بنده اى را دوست دارد مبتلا و گرفتارش كند ، و هر گاه گرفتارش كرد شكيبائى دهد » .
و فرمود : « مرد را نزد خداى تعالى درجه اى است كه به هيچ عملى بدان نرسد تا تن او به بلائى مبتلا شود و بدين سبب به آن مرتبه برسد » .
و فرمود : « هر گاه خدا به بنده اى ارادهء خير فرمايد ، و بخواهد او را پاك و صافى گرداند ، بلا را بر او روان مىسازد و فرو مىريزد ، پس هنگامى كه او را بخواند ، فرشتگان گويند : آوازى آشناست ، و چون دوباره دعا كند و گويد : يا ربّ خداى تعالى فرمايد : بندهام اجابت باد تو را و يارى مىدهم تو را چيزى از من نخواستى مگر اينكه به تو عطا كردم ، يا براى تو بهتر از آن را بالا بردم ، و برتر از آن را براى تو نزد خود ذخيره ساختم . پس چون روز قيامت عمل كنندگان ، اهل نماز و روزه و صدقه و حج ، را بياورند و اعمالشان را با ترازو بسنجند آنگاه اهل بلا را بياورند ، كه نه ترازويى براى آنان برپا كنند و نه دفتر و نامه اى از ايشان بگشايند ، اجر و پاداش را بر آنان فرو ريزند ، همچنانكه بلا بر آنان فرو ريخته مىشد ، اهل عافيت و تندرستى در دنيا وقتى ثوابى را كه به اهل بلا مىدهند مىبينند آرزو كنند كه كاش تن آنان را با قيچىها پاره پاره مىكردند ، و چنين است قول خداى تعالى :
انَّما يُوَفَّى الصّابِروُنَ اجرَهُم بِغَيرِ حِسابٍ « 39 : 10 : » پاداش شكيبايان را به تمامى و بيحساب مىدهند « .
و فرمود : « وقتى مردى را ديديد كه هر چه دوست دارد خدا به او مىدهد و او مشغول معصيت خداست بدانيد كه اين استدراج [ 1 ] است . . سپس اين آيه را خواند :
هامش
[ 1 ] فراوان دادن نعمت در وقت معصيت و اندك اندك گرفتار ساختن او به عذاب و عقوبت .