دوزخ را لذتها و شهوتها فرا گرفته ، پس هر كه هر لذت و شهوتى را كه دلش بخواهد به خود رساند به دوزخ رود « .
و فرمود : « مروّة الصّبر في حال الفاقة و الحاجة و التّعفّف و الغنى ، اكثر من مروّة الإعطاء »
« جوانمردى صبر در حال فقر و نيازمندى و خويشتن دارى و پارسائى نمودن و توانگرى [ 1 ] ، بيشتر از جوانمردى بخشش است » .
و فرمود : « لمّا حضرت ابى علىّ بن الحسين عليهما السّلام الوفاة ، ضمّنى إلى صدره ، ثمّ قال : يا بنىّ أوصيك بما اوصانى به أبي حين حضرته الوفاة ، و بما ذكر أنّ أباه أوصاه به ، قال : يا بنىّ اصبر على الحقّ و إن كان مرّا »
« چون وفات پدرم على بن الحسين عليهما السّلام فرا رسيد ، مرا به سينهء خود چسبانيد ، و آنگاه فرمود : پسرم تو را به چيزى سفارش مىكنم كه پدرم بهنگام وفات به من سفارش كرد ، و به آنچه پدرم ياد كرد كه پدرش او را به آن سفارش كرده بود ، فرمود :
پسرم بر حقّ شكيبا باش هر چند تلخ باشد « .
و امام صادق عليه السّلام فرمود : « اذا دخل المؤمن في قبره ، كانت الصّلاة عن يمينه ، و الزّكاة عن يساره ، و البرّ مطلّ عليه ، و يتنحّى الصّبر ناحية . فاذا دخل عليه الملكان اللَّذان يليان مساءلته ، قال الصّبر للصّلاة و الزّكاة و البرّ :
دونكم صاحبكم ، فان عجزتم عنه فأنا دونه «
« چون مؤمن داخل قبر خود شود ، نماز در طرف راست او و زكات در طرف چپ او باشد ، و نيكى و احسان بر او سايه افكند ، و صبر در كنارى قرار گيرد . پس چون دو فرشته اى كه براى سؤال از او گماشته شدهاند بر او داخل شوند ، صبر به نماز و زكات و نيكوكارى گويد : مواظب صاحب خود باشيد و او را دريابيد ، و اگر شما درمانده شديد من او را دريابم » .
و فرمود : « چون روز قيامت شود ، گروهى از مردم برخيزند و به سوى بهشت روند و در آن را بزنند ، به آنان گفته شود : شما كيستيد ؟ گويند : ما اهل صبريم ، به ايشان گويند : بر چه صبر كرديد ؟ گويند : بر طاعت خدا صبر مىكرديم و از معصيت خدا خوددارى مىكرديم ، خداى تعالى فرمايد : راست گفتند ايشان را به بهشت
هامش
[ 1 ] يعنى در حال ثروتمندى ، رنج صبر را تحمل كردن ، و يا در عين صبر ، بىنيازى نمودن .