و روايت است كه : « اعرابيى نزد پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم آمد و گفت : يا رسول اللَّه قيامت كى خواهد بود ؟ فرمود : براى آن چه آماده كرده اى ؟ عرض كرد : نماز و روزه بسيار ندارم ، امّا خدا و رسول او را دوست دارم ، پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : هر كسى با آن خواهد بود كه او را دوست دارد » .
و در اخبار داود است : « بگو به بندگان دوستدار من : اگر مردم از شما كناره گيرند چه باك زيرا كه پرده از ميان من و شما برداشته شد تا به ديده دل مرا مشاهده كنيد ، و آنچه از دنيا از شما گرفتم شما را چه زيان مىرساند هنگامى كه دين خود را به شما دادم ، و از ناخشنودى خلق چه باك چون خشنودى مرا مىخواهيد » . و نيز در آنجاست : « اى داود مىپندارى مرا دوست دارى ، اگر مرا دوست دارى دوستى دنيا را از دل خود بيرون كن ، كه دوستى من و دوستى دنيا در يك دل جمع نمىشود » .
و امير مؤمنان عليه السّلام در دعاى كميل مىگويد : « فهبنى يا الهى و سيّدى و مولاى و ربّى صبرت على عذابك ، فكيف اصبر على فراقك »
« اى معبود و آقا و مولا و پروردگار من گرفتم كه بر عذاب تو صبر توانم كرد ، چگونه بر فراق تو صبر كنم » .
و از آن حضرت عليه السّلام روايت است : « خداى تعالى را شرابى است مر دوستان خويش را ، كه چون آشاميدند مست مىگردند ، و چون مست شدند به نشاط و طرب مىآيند ، و چون به طرب آمدند پاك مىشوند ، و چون پاك شدند گداخته مىگردند و چون گداخته شدند خالص مىشوند ، و چون خالص شدند [ محبوب را ] مىجويند ، و چون جويا شدند مىيابند ، و چون يافتند به او مىرسند ، و چون رسيدند به او مىپيوندند ، و چون پيوستند جدايى و فرقى ميان ايشان و محبوبشان نيست » [ 1 ] .
و حضرت سيد الشهداء عليه السّلام در دعاى عرفه مىگويد : « خدايا توئى كه دل دوستانت را از بيگانگان پرداختى تا بجز تو دوستى نگيرند و به غير تو پناه نبرند » .
و از آن حضرت عليه السّلام است : « اى كسى كه به دوستان خويش شيرينى انس و الفت يافتن را چشاندى پس آنان در پيشگاهت به چرب زبانى ايستادهاند » .
و در مناجات انجيليه منسوب به حضرت سيّد الساجدين عليه السّلام است : « به عزّت تو قسم
هامش
[ 1 ] بر مصدر اين روايت در كتابهاى اصحاب ما اماميه - رضوان اللَّه عليهم - اطلاع نيافتيم .