« تكبّر » ناميده شود . اين اعمال ظاهرى كه آثار و ثمرات خوى كبر است افعال و اقوالى است كه باعث حقير و خوار شمردن ديگرى است مانند مضايقه داشتن از معاشرت و مصاحبت و همخوارگى با او و امتناع از پهلو نشستن يا رفاقت با او ، و دور كردن او از خود و انتظار سلام كردن و توقّع ايستادن او پيش وى ، و استنكاف از قبول پند او و درشتى كردن و سرپيچى در برابر ارشاد و راهنمائى او ، و پيش افتادن از او در راه رفتن و تقدّم بر او در نشستن و بىالتفاتى به او و به حقارت با او سخن گفتن .
و بالجمله : اعمال صادر از كبر بسيار است كه نيازى به شمارش آنها نيست كه مشهور و معروف است و از جملهء آنها خرامان و دامن كشان راه رفتن است ، زيرا متكبّر خود را فوق اكثر مردم مىداند و با اين رفتار خود قصد تحقير آنها را دارد . پس اين گونه راه رفتن از انواع تكبّر است و آنچه در ذمّ آنها وارد شده دلالت بر نكوهش تكبّر نيز دارد . و اين افعال كه از آنها به تكبّر تعبير مىشود گاهى از كينه يا حسد يا ريا صادر مىشود ، اگر چه در نفس متكبّر عزّت و تعظيم خود وجود نداشته باشد .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 418
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤١٨