شده كه به زنان اجازه فرمود در مساجد حاضر شوند ، و فرموده است : « زنان را از مساجد خدا منع مكنيد » ، ظاهرا اين مخصوص زنان آن عصر بوده كه آن حضرت مىدانست كه فسادى بر حضور آنان در مساجد مترتّب نمىشود . امّا امروز صواب اين است كه زنان از حضور در مساجد و جماعات منع شوند مگر پيرزنان ، زيرا از بيرون رفتن و معاشرت زنان در اين زمان قطعا فساد و معصيت بر مىخيزد [ 1 ] .
و از امام صادق عليه السّلام دربارهء بيرون رفتن زنان در [ نماز ] عيدين ( فطر و أضحى )
هامش
[ 1 ] هر چند آنچه مؤلف در مورد محافظت زنان نوشته است مبتنى بر حقايقى است كه نمىتوان ناديده گرفت ، و به علاوه مطالبى است كه به طور كلى اظهار شده از اين جهت كه بيشتر يا قسمت قابل توجهى از زنان ممكن است در معرض خطر و احتمالا دستخوش انحراف و فساد باشند و اگر رواياتى كه رسيده همگى صحيح باشد حكمى است كه به طور كلى براى صلاح و حفظ خانواده و جامعه بيان شده است و ممكن است بعضى از زنانى كه كاملا اهل ايمان و تقوى و خدا ترسند در مورد آنها خوف لغزش و انحراف نرود ، با اين همه اوضاع و احوال زمان مؤلف با مقتضيات و ضرورات اين عصر تفاوتهائى دارد كه نبايد ناديده گرفت . نوشته هاى اسلام شناسانى نظير استاد شهيد مرتضى مطهرى مىتواند در اين زمينه راهگشا باشد .
اما اين نكته را نمىتوان از نظر دور داشت كه بعضى از احكام اسلام در شرايط و حالات متغير ممكن است تغييرى در آنها پديد آيد و عنوان اولى و ثانوى از همينجاست .
بدين ترتيب بيرون رفتن زن از خانه في نفسه و به عنوان اولى حرام نيست و به عنوان ثانوى ممكن است يكى از عناوين واجب و حرام و مستحب و مكروه و مباح را پيدا كند .
چنان كه براى دفاع ( در صورت ضرورت ) و يا براى حج ( واجب ) واجب مىشود و در مواردى مثل حضور در مجالس لهو و لعب و توأم با گناه حرام مىگردد . اما در غير اين صورت هم اسلام سفارش مىكند كه زنان حتى المقدور از معاشرت و برخورد با مردان جز به قدر ضرورت پرهيز كنند ( بخصوص زنان جوان ) . و اين همه براى جلوگيرى از مفاسدى است كه بشر با آن روبروست ، چنان كه مخصوصا امروزه در دنياى غرب مشاهده مىشود .
بنابراين پيشگيرى از رخ نمودن انحرافها و جلوگيرى از تحريك نابجاى يكى از نيرومندترين و هيجانىترين غرايز مىتواند بسيارى از مفاسد را در خانواده و اجتماع به كمترين حد برساند . م .