فصل 10 عمل و طاعت به اميد برتر است از عمل و طاعت از ترس
عمل حاصل از اميد برتر است از عمل حاصل از بيم . زيرا نزديكترين بندگان به خدا كسى است كه او را بيشتر دوست داشته باشد ، و دوستى اميد را در دل افزون مىكند . و خوف و رجاء را به دو فردى تشبيه كردهاند كه يكى از ترس از عقاب و ديگرى به اميد عطا خدمت مىكند ، از اين جهت خداوند مردمى را كه به خدا بدگمانند سرزنش كرده ، و فرموده است :
« وَذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذى ظَنَنتُمْ بِرَبِّكُمْ أرْداكُمْ » 41 : 23 . ( فصلت 23 ) « اين گمان شما كه به پروردگار خود مىبرديد شما را هلاك كرد » .
و نيز فرمود : « وَظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوءِ وَكُنْتُمْ قَوْما بُورا » . 48 : 12 ( فتح 12 ) « گمان بد كرديد و گروهى هلاك زده شديد » .
و چنان كه گفته شد رواياتى دربارهء اميد و خوش گمانى رسيده است و در خبر است كه : « خداى تعالى به داود وحى فرستاد كه : مرا و دوستدار مرا دوست دار و مردم را دوست من كن . عرض كرد : خداوندا چگونه مردم را دوست تو كنم ؟ فرمود : مرا به نيكوئى و بخشندگى ياد كن ، و نعمتها و احسان مرا به يادشان بياور ، كه آنان جز خوبى از من نشناسند » . و يكى از بزرگان را - كه راههاى اميدوارى به خدا را براى مردم بسيار ياد مىكرد - در خواب ديدند ، گفت : « مرا در پيشگاه خدا به پاداشتند ، فرمود : چه تو را واداشت كه چنين كنى ؟ گفتم : خواستم دوستى تو را