اميدوار باش كه اگر گناهان همهء اهل زمين را كرده باشى تو را خواهد آمرزيد » .
و امام باقر عليه السّلام فرمود : « ليس من عبد مؤمن إلا و في قلبه نوران :
نور خيفة و نور رجاء ، لو وزن هذا لم يزد على هذا ، و قد جمع اللَّه سبحانه بينهما في وصف من أثنى عليهم ، فقال : يدعون ربّهم خوفا و طمعا ، و قال : يدعوننا رغبا و رهبا » .
« هيچ بندهء مؤمنى نيست مگر آنكه در دلش دو نور هست : نور خوف و نور رجاء كه اگر اين وزن شود از آن بيش نباشد ، و خداوند اين دو را در وصف كسانى كه آنها را ستوده جمع كرده و فرموده : پروردگار خود را با خوف و بيم و طمع و اميد مىخوانند ، و فرموده : ما را با رغبت و بيم مىخوانند » . و حارث بن مغيره گويد : به حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم : در وصيّت لقمان چه بود ؟ فرمود :
« كان فيها الأعاجيب ، و كان أعجب ما كان فيها أن قال لابنه :
خف اللَّه عزّ و جلّ خيفة لو جئته ببرّ الثّقلين لعذّبك ، و ارج اللَّه رجاء لو جئته بذنوب الثّقلين لرحمك » .
« در آن مطالب شگفتى بود و شگفتتر از همه اين بود كه به پسرش گفت :
از خداى عزّ و جلّ چنان بترس كه اگر نيكى جنّ و انس را بياورى تورا عذاب كند و به خدا چنان اميدوار باش كه اگر گناه جنّ و انس را بياورى به تو رحم خواهد كرد » سپس فرمود :
« كان أبي عليه السّلام يقول : إنّه ليس من عبد مؤمن إلا و في قلبه نوران نور خيفة و نور رجاء ، لو وزن هذا لم يزد على هذا ، و لو وزن هذا لم يزد على هذا » .
« پدرم مىفرمود : هيچ بندهء مؤمنى نيست ، مگر آنكه در دلش دو نور هست :
نور ترس و نور اميد كه اگر اين وزن شود از آن بيش نباشد و اگر آن وزن شود از اين فزون نباشد » .
و نيز فرمود : « ترس مراقب دل است و اميد شفيع نفس ، هر كه خدا را بشناسد از او ترسان و به او اميدوار خواهد بود ، و اينها دو بال ايمانند كه بنده اى كه آنها را دارد با آنها به رضوان خدا پر مىگشايد . و خوف و رجاء دو ديدهء عقلند
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 312
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٣١٢