قربت كنيم ، كه در نتيجه احتياط ناقص حاصل مىآيد و اين همان پاسخ به سؤال مذكور است .
چرا ؟
به دليل وجوب موافقت قطعيه به قدر امكان .
پس : اگرچه قصد قربت در هريك از دو طرف و بطور كامل نيامده است ، لكن از اين حيث كه پيكره عمل را آوردهايم ، احتياط ناقص را تحصيل نمودهايم .
- بلاشك ، احتياط ناقص بهتر است از بىاحتياطى كامل .
به عبارت ديگر :
اگر نمىتوان عمل را با همهء خصوصيات انجام داد ، لا اقل پيكرهء آن را كه مقدور ماست نبايد از دست داد .
و لذا : به حكم ( الميسور لا يسقط بالمعسور ) و به حكم ( ما لا يدرك كلّه لا يترك كلّه . . . ) اين راه چهارم اولويت دارد بر راه سوّم .
2 - اصلا احتياط كامل هم در اينجا ممكن است به نحوى كه سر از تشريع هم در نياورد .
چرا ؟
به دليل اينكه هدف قصد قربت به واجب واقعى است و چنين قصدى مقتضى قصد قربت به هريك از دو طرف ( ظهر و جمعه ) نيست .
چرا ؟
زيرا چنين قصدى ممكن نمىباشد . بلكه به طريقى كه ما تعليم نموديم بايد احتياط نمود .
يعنى : هريك از دو طرف را احتياطا و به قصد تعبد به واجب واقعى انجام دهيم .
در نتيجه :
احتياط كامل حاصل مىآيد و مانعى از آن در كار نيست .
* مقدمة بفرمائيد قصد وجه يعنى چه ؟
يعنى : وجوب ، حرمت ، استحباب ، كراهت و . . .
* عبارة اخراى اين وجه الاندفاع در يك گفتمان ساده چيست ؟
اينست كه : اگر از شيخ بپرسم چه پاسخى به توهم و يا دليل حضرات مىدهى ؟
مىفرمايد :
نهايت مطلب اينست كه ما در اين مطلب قادر بر احتياط كامل نباشيم ، و خود را از يك احتياط كامل العيار عاجز ببينيم ، لكن اين نبايد موجب اين شود كه بطور كلّى و به تمام معنا از احتياط و لو
رسائل شيخ انصارى ( فارسى ) — صفحة 91
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص٩١