روى به اكل شهوات و نيل لذات نيارد ، زيرا كه هر چه وسيلت دين را شايد بايد كه انوار دين در آن پيدا آيد . و انوار دين سنتها و ادبهاى آن است كه بنده بر رعايت آن مأمور و از اهمال آن مزجور « 4 » است تا نفس او در زمام ديانت و هواى او در لگام صيانت ماند . و شهوت طعام را در حال اقدام و احجام « 5 » به ترازوى شريعت و احكام برسخته « 6 » دارد تا اگر چه نفس را در آن حظ اكمل و نصيب اوفر است ، اسباب صلت « 7 » مثوبت « 8 » و دفع عقوبت بر آن ساخته گردد كه [ 1 ] پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلم - مىفرمايد : انّ الرجل ليؤجر في اللقمة يرفعها إلى فيه و إلى في امرأته ، اى ، هر آينه مرد را مزد داده شود تا به حدى كه لقمهاى كه در دهن خود يا به دهن عيال خود رساند هم مزد داده شود . و اين آن گاه تواند بود كه رسانيدن لقمه براى دين و بر مقتضى دين باشد ، و أدبها و وظيفتها در آن رعايت بايد كرد .
و ما در اين مقام ، وظايف دين در تناول طعام بيان خواهيم كرد ، و فرايض و سنن و آداب و مروّات و هيئات آن را در چهار باب و فصلى ، در آخر آن ، بخواهيم آورد . ان شاء اللّه تعالى .
باب اول در آن چه در خوردن از رعايت آن چاره نيست و اگر چه تنها خورد باب دوم در ادبهايى كه به سبب جمعيت در خوردنى زيادت شود باب سوم در آن چه مخصوص به آوردن طعام در پيش دوستان و زايران است باب چهارم در آن چه مخصوص است به دعوت و ميزبانى و اسباب آن
هامش
( 4 ) مزجور ، ممنوع .
( 5 ) احجام ، باز ايستادن .
( 6 ) برسختن ، سختن ، سنجيدن .
( 7 ) صلت ، رسيدن .
( 8 ) مثوبت ، پاداش ، جزا .