بسم اللّه الرّحمن الرّحيم حمد و آفرين جهان آفرين را كه در تدبير كاينات إحسان و اتقان « 1 » ظاهر گردانيد ، و آسمان و زمين را بر مقتضى حق و حكمت بيافريد ، و از أبر تند باران خوشگوار فرستاد ، و انواع حيوان و نبات را به آن نشو و نما داد ، و أرزاق و أقوات را تقدير فرمود ، و قواى حيوانات به ابدال از انحلال صيانت نمود ، و طعام طيّب و غذاى حلال را پيدا آورد و بر طاعات و صالحات اعمال بدان اعانت كرد .
و درود بر سيد انبيا محمد مصطفى كه آيات وى ظاهر است و معجزات وى باهر ، و بر اهل بيت و ياران او ، درودى كه بر تعاقب ليالى توالى آن بيفزايد و بر ترادف ايام تضاعف آن ظاهر شود .
بدان كه مقصود ارباب الباب لقاى رب الارباب است در دار ثواب ، و رسيدن بدان مقصود شريف و مطلوب منيف « 2 » ميسر نشود مگر به إحراز علم و عمل ، و مواظبت علم و مداومت عمل تمشيت نپذيرد مگر به صحت تن ، و صحت و سلامت صافى نماند مگر به قوّت طعام و تناول آن به اندازهء حاجت بر تكرر ايام . و از اين روى بعضى از سلف صالح گفتهاند كه تناول طعام از دين است . و رب العالمين كه اصدق القائلين است بدين معنى تنبيه فرموده است و گفته :
كُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً
« 3 » . و هر كه بر تناول طعام براى آن اقدام نمايد كه قواعد علم و عمل را احكام كند و بر تقوى افزايد ، بايد كه نفس خود را مهمل نگذارد ، تا همچون ستور در مرغزار
هامش
( 1 ) اتقان ، استوارى .
( 2 ) منيف ، بلند .
( 3 ) مؤمنون 23 - 51 .