باب اول در فضل قرآن و قرآن خوان ، و مذمت مقصران در تلاوت آن
فضيلت قرآن
( 1 ) پيغامبر - عليه الصلاة و السلام - گفت : من قرأ القرآن ثمّ رأى أنّ أحدا أوتي أفضل ممّا أوتي ، فقد استصغر ما عظّمه اللّه . اى ، هر كه قرآن بخواند پس چنين پندارد كه كسى را به از وى چيزى دادهاند ، او خرد داشته باشد چيزى را كه حق تعالى آن را بزرگ داشته است . و گفت : ما من شفيع افضل منزلة عند اللّه يوم القيامة من القرآن ، لا نبىّ و لا ملك و لا غيره . اى ، هيچ شفيعى نزديك حق تعالى در روز قيامت فاضلتر از قرآن نباشد ، نه پيغامبر نه فريشته [ و نه غير آن ] . و گفت : لو كان القرآن في اهاب ما مسّته النّار . اى ، اگر قرآن در پوستى باشد آتش آن را نسوزد .
مترجم مىگويد كه علما در تأويل اين حديث مختلف شدهاند . بعضى گفتهاند كه اين در عهد پيغامبر - عليه السلام - بود بر سبيل معجزه كه اگر آتش به مصحفى رسيدى نسوختى . و بعضى گفتهاند كه مراد آن است كه حق تعالى حفظ قرآن را تكفل نموده است و در دلها محفوظ گردانيده تا اگر كاغذ و حبر « 26 » بسوزد قرآن نسوخته باشد ، به خلاف تورات و ديگر كتب ، كه آن محفوظ نبوده است . و بعضى گفته كه مراد آن است كه حافظ قرآن را آتش دوزخ نسوزد .
هامش
( 26 ) حبر ، مركب و مداد .