يحيى و يميت [ بيده الخير ] و هو على كلّ شيء قدير . لا إله [ الاّ اللّه وحده و ] صدق وعده و نصر عبده و اعزّ جنده ، و هزم الاحزاب وحده . لا إله [ الاّ اللّه ] مخلصين له الدّين و لو كره المشركون ، لا إله [ الاّ اللّه ] مخلصين له الدّين ، الحمد للَّه ربّ العالمين فسبحان اللّه حين تمسون و حين تصبحون و له الحمد في السّموات و الارض و عشيّا و حين تظهرون . يخرج الحىّ من الميّت و يخرج الميّت من الحىّ و يحيى الارض بعد موتها و كذلك تخرجون . و من آياته ان خلقكم من تراب ثمّ إذا أنتم بشر تنتشرون . اللّهمّ انّى اسألك إيمانا دائما ، و يقينا صادقا و علما نافعا و قلبا خاشعا و لسانا ذاكرا و اسألك العفو و العافية و المعافاة [ الدّائمة ] في الدّنيا و الآخرة . و بر پيغامبر درود دهد . و پس از دعا آن چه خواهد از حاجات خود عرضه دارد .
پس فرود آيد و ابتداى سعى كند ، و مىگويد : ربّ اغفر و ارحم و اعف عمّا تعلم و أنت الاعزّ الاكرم . اللّهمّ آتنا في الدّنيا حسنة و في الآخرة حسنة و قنا عذاب النّار . آهسته مىرود تا به ميل اخضر رسد ، و آن بر زاويهء مسجد حرام است . و چون ميان او و ميان ميل شش گز ماند به شتاب رفتن گيرد ، و آن رمل باشد تا به دو ميل سبز رسد . پس به آهستگى معاودت نمايد .
و چون به مروه رسد ، بر رود همچنان كه بر صفا رفته است . و روى به صفا آرد ، و مثل آن دعا بگويد ، سعى يك باره حاصل آمده باشد . و چون به صفا باز گردد دوباره شود . و هفت بار آن بكند ، و هر بارى در موضع پوييدن بپويد ، و در موضع آهستگى آهسته باشد ، چنان كه سابق شده است . و در هر نوبت بر صفا و مروه بر رود . و چون آن بكرد ، از طواف قدوم و سعى فارغ شده باشد ، و آن هر دو سنّت است . و طهارت براى سعى مستحب است و واجب نيست ، به خلاف طواف . و چون پيش از وقوف سعى كرد ، پس از وقوف باز نگرداند ، و اين ركنيت را بسنده باشد ، چه شرط سعى آن نيست كه [ پس ] از وقوف باشد ، و آن شرط نيست مگر در طواف ركن . آرى شرط [ هر ] سعى آن است كه پس از طوافى باشد ، هر طوافى كه بود .
جملهء ششم - در ايستادن [ 422 ] و آن چه پيش از آن است
( 1 ) حاج اگر روز عرفه به عرفات رسد ، به طواف قدوم و دخول مكه نپردازد پيش از وقوف . چون پيش از عرفه به روزها « 100 » برسد ، طواف قدوم به جاى آرد ، و محرم مىباشد تا هفتم ذو الحجة . و روز هفتم امام در مكه خطبه كند ، پس از نماز پيشين ، نزديك كعبه . و مردمان را بفرمايد كه ساخته
هامش
( 100 ) چندين روز پيش از عرفه .