فصل اول در ترجمهء اعتقاد اهل سنت در دو كلمهء شهادت [ كه اعلى مبانى اسلام است ] « 1 »
( 1 ) بسم اللّه الرحمن الرحيم سپاس مر خداى را كه آفرينندهء نخست و ديگر بار است ، و كنندهء آن چه موجب ارادت « 2 » و مقتضى اختيار ، و خداوند عرش بزرگوار ، و گرفت وى بغايت اليم و دشوار ، و بندگان را به منهج « 3 » رشيد و مسلك سديد آرنده ، و اعتقادشان را پس از شهادت توحيد از تاريكى شك و شبهت نگاه دارنده ، و سوى متابعت پيغامبر مختار و ياران وى كه به تأييد و تسديد مكرّم بودند راه نماينده ، [ 155 ] و در ذات و افعال خود به محاسن اوصاف كه آن را جز به حسن استماع و با حضور دل ادراك نتوان كرد تجلى فرماينده ، و شناسا گردانندهاى كه او به فردانيت و وحدانيت و صمديت موصوف است ، و از شريك و نظير و همتا و ناهمتا منزه ، و قدم و ازليت او از بدايت و اوّليّت مبرّاست ، و استمرار وجود و ابديت او از نهايت و آخريت معرّى ، « 4 » قيّوم بىانقطاع ، و دايم بىانصرام « 5 » است ، به صفات جلال هميشه موصوف بوده است و هميشه خواهد بود ، به گذشتن مدتها و انقراض مهلتها سپرى نشود ، بل اول و آخر و ظاهر [ و باطن ] اوست .
هامش
( 1 ) در متن عربى : في كلمتي الشهادة التي هي احد مبانى الإسلام .
( 2 ) ارادت آن را ايجاب كرده .
( 3 ) منهج ، راه راست گشاده .
( 4 ) معرّى ، عريان .
( 5 ) انصرام ، انقطاع .